بررسی شاخص های حکمرانی خوب شهری (مورد مطالعه : شهر تهران)

حکمرانی و حکمروایی در مدیریت شهرها موضوعی است که نمی توان نسبت به آن بی تفاوت بود. در این میان ایران نیز طی دهه های گذشته مانند بسیاری از کشورهای در حال توسعه با مقوله شهرنشینی و پیامدهای مثبت و منفی آن مواجه شده است. هر چند شهرنشینی در ایران با سرعت هایی متفاوت صورت پذیرفته اما عدم توجه به ظرفیت شهرها و تجهیز نکردن آن ها برای بهره مندی از آثار مثبت این پدیده رو به رشد منجر به بروز مسائل و مشکلاتی در هر سه حوزه حکمرانی شهری یعنی اداره سیاسی مدیریت منابع اجتماعی و اقتصادی و تدوین سیاستهای اجرایی میشود؛ و در این مسیر روشهای نوین اداره امور شهری بایستی به درستی تشخیص و نیز با توجه به شرایط جغرافیایی ،اجتماعی فرهنگی سیاسی و اقتصادی تطبیق و پیاده سازی شوند. از این رو در این مقاله سعی شده است با توجه به تفاوت مفهومی میان حکومت و حکمرانی شهری جایگاه شهرداری و مسولیت آن در چگونگی حکمرانی شهری مشخص شود و با اشاره به مدلهای مطرح در این حوزه، ابتدا الگوی مدیریت شهری منطبق با تهران تعیین و سپس با معرفی شاخص های حکمرانی خوب شهری تا حد امکان مفاهیم و مدل های اصلی و وابسته به این نوع حکمرانی توصیف شود.

کلیدواژه ها:

حکومت ، حکمرانی شهری ، مدیری ت شهری ، حکمرانی خو ب شهری