پیش بینی گرایش به رفتارهای پرخطر نوجوانان بر اساس آسیب های دوران کودکی و الگوهای ارتباطی والدین

یکی از مسائل و مشکلات بغرنج جوامع امروز که توجه بسیاری از روان شناسان، جامعه شناسان و حقوقدانان را به خود جلب کرده است ، مساله رواج بزهکاری در بین نوجوانان و جوانان است . پژوهش حاضر با هدف پیش بینی گرایش به رفتارهای پرخطر نوجوانان بر اساس آسیب های دوران کودکی و الگوهای ارتباطی والدین انجام شد. پژوهش حاضر از هدف کاربردی و لحاظ روش جز تحقیقات توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش کلیه دانش آموزان مقطع دوره دوم متوسطه شهر شیراز بودند. افراد نمونه ۲۰۰ نفر دانش آموز دوره دوم مقطع متوسطه به روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای انتخاب شدند. ابزار اندازه گیری شامل پرسشنامه های مقیاس رفتار پرخطر و خطرپذیری (IARS)، پرسشنامه ترومای دوران کودکی (CTQ) و پرسشنامه ی الگوهای ارتباطی خانواده (RFCP) بود. جهت بررسی فرضیه ها از آزمون همبستگی پیرسون و آزمون رگرسیون چندگانه استفاده شد. نتایج نشان داد الگوهای ارتباطی خانواده در کل ۱۶ درصد از واریانس نمرات رفتارهای پرخطر را تبیین می کند. بعد گفت و شنود به صورت منفی و معنادار (۰۰۱/۰p=، ۳۵۲/۰(β=- و بعد همنوایی به صورت مثبت و معناداری قادر به پیش بینی رفتارهای پرخطر می باشد (۰۰۷/۰p=، ۲۳۳/۰.(β= همچنین آسیب های دوران کودکی در کل ۲۵ درصد از واریانس نمرات رفتارهای پرخطر را تبیین می کند. بعد سوء استفاده جسمی به صورت مثبت و معناداری (۰۰۱/۰p=، ۲۸۷/۰(β= و بعد سوء استفاده هیجانی به صورت مثبت و معناداری (۰۰۱/۰p=، ۳۱۹/۰(β= و بعد سوء استفاده جنسی نیز به صورت مثبت و معناداری قادر به پیش بینی رفتارهای پرخطر می باشد (۰۰۵/۰p=، ۲۵۴/۰.(β=

کلیدواژه ها:

گرایش به رفتارهای پرخطر ، آسیب های دوران کودکی ، الگوهای ارتباطی