تاثیر «حصول نتیجه» در مطلق یا مشروط بودن قوادی

مشروط یا مطلق بودن قوادی به حصول نتیجه، می ­تواند از مسائل چالش برانگیز در اجرای حد قوادی شمرده شود. ظاهر عبارت قدما و متاخرین فقها، مشروط نبودن اجرای حد قوادی به حصول نتیجه بوده، در حالی که اکثریت فقهای معاصر، اجرای حد را مشروط به حصول نتیجه می ­دانند. با توجه به این که ثمره این بحث تنها در صورت شمرده شدن مجازات قوادی به عنوان حد، ظاهر می­شود، نگارنده در ابتدا با در نظرگرفتن مضمون روایت عبدالله بن سنان به اثبات حدی بودن مجازات قوادی پرداخته و پس از آن، به بررسی ادله­ ای که امکان استدلال به آنها در این بحث است، می­پردازد. پس از بررسی ادله می­ توان گفت: استناد به تبادر معنای صرف اجتماع از واژه هایی چون جمع به دلایلی چون قرینه و مناقشه در کاشف بودن تبادر از مجازی بودن معنای غیر متبادر، صحیح نیست، بلکه در این مقام می ­توان از طریق مناسبت بین حکم و موضوع، مشروط بودن اجرای حد بر حصول نتیجه را اثبات نمود. حتی اگر این دلیل نیز پذیرفته نشود،  مقتضای قاعده درء با توجه به وجود شبهه در این مقام و بنای حدود بر تخفیف و رعایت اصل احتیاط، سقوط اجرای حد در صورت حاصل نشدن نتیجه است.

کلیدواژه ها:

قوادی ، مطلق ، مشروط ، تبادر ، مناسبت بین حکم و موضوع ، شبهه