بررسی میزان آلودگی ذرت مصرفی در مرغداری های استان کرمان به تی-۲توکسین

مقدمه: مایکوتوکسین ها متابولیت های ثانویه سمی برخی از قارچ های رشته ای می باشند و از نظر ساختمانی غالبا هیدروکربن های حلﻘوی و به ندرت هیدروکربن های خطی بوده که ملکول های نسبتا کوچکی داشته و به همین دلیل به طور معمول بوسیله سیستم ایمنی انسان و دام ها شناسایی نمی شوند. خوراک آلوده به مایکوتوکسین ها می توانند باعث اختلالات و بیماری های جدی در دام ها و در نتیجه به خطر انداختن سلامت انسان ها شوند. همچنین آلودگی محصولات کشاورزی به مایکوتوکسین ها، سبب خسارات اقتصادی بسیار در صنایع غذایی، دامی و کشاورزی می شوند. روش کار: در این مطالعه ۳۴ نمونه ذرت از مرغداری های استان کرمان به صورت تصادفی از ذرت مصرفی طیور نمونه گیری به عمل آمده است. جهت اخذ نمونه از روش استاندارد نمونه گیری ازمواد غذایی و فرآورده های کشاورزی برای کنترل رسمی سطح مایکوتوکسین به شماره ۱۲۰۰۴ تهیه شده توسط موسسه استاندارد و تحﻘیﻘات صنعتی ایران استفاده گردیده است و به روش الایزا میزان تی-۲توکسین در آنها اندازه گیری شد. نتیجه گیری: تمامی نمونه ها دارای آلودگی به تی-۲توکسین بوده، میانگین آلودگی در ذرت ۱۵/۴۸ نانوگرم در گرم بوده است. میانگین آلودگی در مﻘایسه با حداکثر مجاز ایران ۱۵ نانوگرم در گرم بالاتر بوده است.

کلیدواژه ها:

مایکوتوکسین ، فوزاریوم ، تی-۲توکسین ، ذرت ، الایزا