شناسایی و اولویت بندی راه‎کارهای سازگاری با کم آبی با بهره گیری از روش‎های تحلیل سلسله مراتبی و تاپسیس (مطالعه موردی استان بوشهر)

یکی از مهم ترین رویکردهای سال­های اخیر حکمرانی در حوزه آب، گذار از سیاست­های مقابله با خشکسالی به سازگاری با کم­آبی است. مهار عواقب ناشی از خشک‎سالی و سازگاری با کم­آبی مستلزم اعمال مدیریت کاربردی و اتخاذ سیاست­های صحیح در حوزه تقاضا و نحوه مصرف است. انتخاب روش مناسب برای سازگاری با کم­آبی به‎علت وجود پارامترها و عوامل تاثیرگذار متنوع به عنوان یکی از مسائل پیچیده مطرح است. در این پژوهش ضمن مطالعه وضعیت منابع و مصارف آبی استان بوشهر و شناسایی راه‎کارهای سازگاری با کم­آبی در استان و معیارهای موثر بر آن، یک روش تصمیم­گیری جامع نیز ارائه شد. نخست معیارهای موثر بر راه‎کارهای سازگاری با کم­آبی شناسایی و با استفاده از تحلیل سلسله مراتبی اولویت بندی شدند. سپس با استفاده از تکنیک تاپسیس، راه‎کارها رتبه­بندی شدند. جامعه آماری پژوهش کارشناسان و روسای ادارات شرکت­های آب و فاضلاب و آب منطقه­ای هستند که ۴۰ نفر از کارشناسان مربوطه به صورت تصادفی انتخاب و مورد بررسی قرارگرفتند. مطابق با یافته‎های پژوهش، توسعه سامانه­های نمک­زدایی و آب‎شیرین­کن­ها، مدیریت مصرف و کاهش هدررفت آب و اجرای پروژه­های اضطراری تامین و مدیریت مصرف آب شهرها و روستاها به عنوان سه راه‎کار حائز اهمیت در سازگاری با کم­آبی شناسایی شدند.

کلیدواژه ها:

سازگاری با کم آبی ، مدیریت مصرف آب ، تحلیل سلسله مراتبی ، تاپسیس ، استان بوشهر