واکاوی تفاوت اقرارهای مالی و غیرمالی سفیه

اقرار« اولین و مهمترین دلیل از ادله اثبات دعوا می باشد که به موجب آن شخص بر ضرر خود و به نفع دیگری اخبار از حقی می دهد که این حق می تواند مالی یا غیرمالی باشد. اقرار مذکور مطلقا از سوی عاقل بالغ منشا اثر می باشد. اما مساله اصلی آن است که مسموع نبودن اقرارهای سفیه که از نوعی نقصان ذاتی عقل برخوردار است ، به نحو مطلق نبوده و تنها در امور مالی حکم به عدم استماع می شود. در حالیکه اقرار در امور غیرمالی از جمله اقرار مستوجب قصاص از حساسیت بیشتری برخوردار و زیان ناشی از آن، بیش از زیان ناشی از اقرار به امورمالی است .لذا با مداقه در نصوص و مبانی فقهی ، فاسد العقل بودن سفیه خواهد آمد و بر مبنای همین فساد عقل و با التفات به مفاد قاعده »لاضرر و لاضرار فی الاسلام« عدم استماع اقرارهای وی به نحو مطلق نزدیک به صواب می باشد.

کلیدواژه ها:

سفیه ، حجر ، تصرفات مالی ، تصرفات غیرمالی ، اقرار.