بازشناسی تاملی انگاره های تعلیم و تربیت از منظر سعدی

تعلیم و تربیت فرزند مسئولیت بزرگی ست که برعهده خانواده بویژه مادر نهاده شده است. که کوتاهی و عدم توجه به نکات تربیتی بدون شک اثرات زیان باری خواهد داشت. خانواده اولین نهاد اجتماعیست که کودک در آن متولد و شخصیت او شکل می گیرد. لذا انتظارات تربیت مبتنی بر اخلاق، در جهت جامعه سالم و متعالی از این کانون مورد توجه قرار گرفته است. احادیث و مکتوبات فراوانی از ائمه معصومین علیهم السلام و علما و بزرگان دین در سیرت تربیت فرزند نگاشته شده است. ادبا اصول و مبانی فکری خود در مورد تربیت انسان را از متون دینی استخراج نموده اند و انسان شناسی خود را بر این متون متکی ساخته اند. به عبارت دیگر، آن ها همان آموزه های دینی را در قالبی جدید به مخاطبان عرضه کرده اند تا تاثیر کلامشان را دوچندان نمایند. شعرای ادبیات فارسی، بیشتر به مفهوم تربیت به طور کلی و عمومی توجه نموده اند. در بین شهرا و ادبا، سعدی از معدود شاعرانی است که به مفهوم تربیت کودکان به طور ویژه عنایت داشته و اصول درست تربیت فرزندان را از منظر خویش برشمرده است. این پژوهش در نظر دارد گوشه ای از تفکرات مصلح الدین سعدی شیرازی درباره نقش محیط خانواده در تعلیم و تربیت فرزند و تکوین شخصیت جوان را به روش توصیفی – اسنادی ترسیم نماید. در این پژوهش از ۵ عامل که از نگاه سعدی در تعلیم و تربیت فرزند نقش کلیدی دارند به تفصیل بیان شده است که شامل: تاثیر محیط در تعلیم و تربیت، تاثیر توارث در تعلیم و تربیت، تاثیر تخصص و تجربه در تعلیم و تربیت، تاثیر زمان در تعلیم و تربیت و تاثیر عرفان در تعلیم و تربیت.

کلیدواژه ها:

تعلیم و تربیت ، خانواده ، سعدی.