توسعه گردشگری روستایی با تکیه برگردشگری سبز

صنعت گردشگری در راهبردها و برنامه های توسعه کشورها در حال گسترش است و در این میان گردشگری دارای جایگاهی ویژه می باشد.گردشگری می تواند نقش مهمی در متنوع سازی اقتصاد روستایی و توسعه اجتماعی داشته باشد و با گسترش آن در نواحی روستایی می توان به پایداری جمعیت و اقتصاد این نواحی بوده و زمینه دست یابی به توسعه پایدار روستایی را فراهم نمود.با این حال نباید از اثرات منفی توسعه گردشگری در نواحی روستایی به خصوص از جنبه های فرهنگی و زیست محیطی غافل شد و برای به حداقل رساندن آن ها تلاش و برنامه ریزی نمود. اگر بخواهیم از صنعت گردشگردی تعریف مشخصی داشته باشیم باید بگوییم: گردشگری یک فعالیت فرهنگی منبعث از فطرت جستجوگر انسانی است. در جریان تکامل رویکردهای برنامه ریزی برای توسعه گردشگردی، رویکردی که بیشتر از سایر رویکردها مقبولیت یافت، توجه به گردشگری پایدار بود،بدین معنی که گردشگری را به عنوان مکمل همه شیوه های امرار معاش انسان ها در مناطق گردشگر پذیر ارزیابی می کرد ، امروزه گردشگردی سبز یا فرهنگی یا پایدار، اشکال تکامل یافته گردشگردی هستند و در واقع گردشگری در این مرحله تبدیل به یک رشته ی مستقل علمی شدکه به آن از منظر علوم انسانی و به عنوان یک معرفت نوین نگاه می شود. این نوع از گردشگری بیشتر طرفدار محیط زیست بوده و پایداری آن را در نظر می گیرد. روش تحقیق در این مقاله از نوع مطالعات کتابخانه ای بوده و هدف بررسی گردشگری سبز بر محیط زیست روستایی و توسعه پایدار می باشد.

کلیدواژه ها:

گردشگری ، گردشگری روستایی ، گردشگری سبز