تاثیر اعمال هیپوکسی در لحظه زایمان بر شدت تشنج های ناشی از هایپرترمیا، شناخت و هماهنگی حرکتی در موش صحرایی

زمینه و هدف: از آنجایی که هیپوکسی یکی از شایع ترین استرس­های لحظه زایمان است و تشنج های ناشی از هایپرترمیا، رایج­ترین تشنج در دوران نوزادی و کودکی هستند، هدف از مطالعه حاضر تعیین اثر اعمال هیپوکسی در لحظه زایمان بر شدت تشنج های ناشی از هایپرترمیا، شناخت و هماهنگی حرکتی در موش­های صحرایی نر بالغ بود. روش ها: در این مطالعه تجربی، از ۲۸ موش­ نر نژاد ویستار استفاده شد. گروه­های آزمایشی (هر گروه ۷ موش) شامل کنترل، هایپرترمیا (۱۵ دقیقه در معرض هوای گرم C ۴۱)، هیپوکسی (۷ % اکسیژن و ۹۳ % نیتروژن به­مدت ۱ ساعت)، هیپوکسی+هایپرترمیا بودند. تعداد تشنج های تونیک کلونیک و آستانه تشنج، ارزیابی شدند. از آزمون های تشخیص شیء جدید، جعبه باز، روتارود، توری معکوس و بار موازی نیز برای ارزیابی رفتار در زاده های نر بالغ استفاده شد. یافته ها: تعداد تشنج های تونیک کلونیک و آستانه تشنج در موش های گروه هایپرترمیا +هیپوکسی نسبت به گروه کنترل، به ترتیب افزایش و کاهش معنی­داری یافت (۰۵/۰P<). شناخت در موش های بالغ گروه هیپوکسی+هایپرترمیا نسبت به گروه کنترل (۰۰۱/۰P<)، کاهش معنی دار داشت. مسافت و سرعت طی شده در جعبه باز (۰۱/۰P<)، و حفظ تعادل بر میله روتارود (۰۰۱/۰P<)، در گروه هیپوکسی+هایپرترمیا نسبت به گروه کنترل کاهش معنی داری یافت. در آزمون­های توری معکوس و میله موازی نیز مدت زمان حفظ تعادل در گروه هایپرترمیا+هیپوکسی نسبت به گروه کنترل کاهش معنی­داری یافت (۰۱/۰P<). نتیجه گیری: طبق یافته های مطالعه حاضر، هیپوکسی لحظه زایمان، باعث افزایش فعالیت تشنجی در موش های گروه هایپرترمیا و اختلال رفتاری در سن بلوغ گردید.

کلیدواژه ها:

Hypoxia ، Hyperthermia ، Seizure Activity ، Motor Coordination ، Rat ، هیپوکسی ، هایپرترمیا ، فعالیت تشنجی ، هماهنگی حرکتی ، موش صحرایی