اثرات سطوح مختلف اسیدآمینه های لایزین و متیونین جیره بر عملکرد رشد، درصد بازماندگی و ترکیب بدن ماهی سفید (Rutilus frisii)

هدف تحقیق حاضر، تعیین اثرات سطوح متفاوت اسیدآمینه های لایزین و متیونین جیره بر رشد، بازماندگی و ترکیب لاشه ماهی سفید (Rutilus frisii) است. تعداد ۱۴۴ عدد بچه ماهی سفید با میانگین وزنی ۷۸/۰±۵۱/۳ گرم در ۱۲ مخزن فایبرگلاس ۱۰۰ لیتری با تراکم ۱۲ عدد در هر مخزن توزیع شدند. پس از یک هفته سازگاری، بچه ماهیان با چهار جیره آزمایشی شامل جیره ۱- شاهد (بدون اسیدآمینه افزوده شده)، جیره ۲- ۱ درصد متیونین+۳ درصد لایزین، جیره ۳- ۲ درصد متیونین+۲ درصد لایزین و جیره ۴- ۳ درصد متیونین+۱ درصد لایزین در ۳ تکرار برای مدت ۵۶ روز تغذیه شدند. نتایج نشان داد که ماهیان تغذیه شده با سطح ۳ درصد متیونین+۱ درصد لایزین (جیره ۴) افزایش معنی داری در پارامترهای وزن نهایی (۳۰/۰±۷۵/۶ گرم)، طول کل نهایی (۱۰/۰±۲۱/۹ سانتی متر)، وزن کسب شده (۴۸/۰±۲۲/۳ گرم)، افزایش وزن بدن (۳۸/۱۳±۷۶/۹۵ درصد) و سرعت رشد ویژه (۰۹/۰±۲۰/۱ درصد در روز) ثبت کردند (۰۵/۰>p). ضریب تبدیل غذایی در جیره مذکور به طور معنی داری (۰۵/۰>p) بهبود یافت. اختلاف معنی داری در ضریب چاقی، ضریب کارایی پروتئین و نرخ ماندگاری بین تیمارهای غذایی مشاهده نشد (۰۵/۰p) به طوری که ماهیانی که با جیره حاوی ۳ درصد متیونین+۱ درصد لایزین تغذیه شده بودند، نشانگر بیشترین میزان پروتئین لاشه (۳۵/۰±۶۹/۱۶ درصد) بودند (۰۵/۰>p). همچنین ماهیان تغذیه شده با جیره شاهد و جیره ۳ نیز دارای بیشترین (۰۵/۰>p) محتوای چربی لاشه بودند. به علاوه، اختلافات معنی داری در مقادیر خاکستر و رطوبت بین تیمارهای آزمایشی ثبت گردید (۰۵/۰>p). با توجه به نتایج به دست آمده می توان اظهار نمود که سطح ۳ درصد متیونین+۱ درصد لایزین برای ماهی سفید دریای خزر بهینه محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

ماهی سفید ، اسیدآمینه ضروری ، کارایی تغذیه ، کیفیت لاشه