مسئولیت پذیری اجتماعی کشاورزان دشت بیلوار نسبت به مصرف پایدار آب: تحلیل گروه های چندگانه

تقویت رفتار مسئولیت پذیری اجتماعی کشاورزان برای مصرف پایدار آب به عنوان سازه ای حیاتی در دستیابی به توسعه ی پایدار کشاورزی شناخته شده است. پژوهش ها در این حوزه تمرکز خود را بیشتر بر مدل های رفتاری قرار داده اند و از نقش مهم ویژگی های جمعیت شناختی گروه های چندگانه در تبیین این رفتار غفلت کرده اند. بنابراین هدف این پژوهش میدانی که داده های آن با استفاده از پرسشنامه ای محقق ساخته گردآوری شد، بررسی سطح مسئولیت پذیری اجتماعی کشاورزان دشت بیلوار در قبال مصرف پایدار آب با توجه به برخی از مهم ترین ویژگی های جمعیت شناختی آنها بود (۳۵۰۰ =N). روش نمونه گیری از نوع انتساب متناسب در دو دهستان رازآور و میان دربند بود (۲۶۳ =n). روایی و پایایی ابزار پژوهش از طریق تشکیل پانل متخصصان و به کارگیری آماره های میانگین واریانس استخراجی (AVE)، ضریب آلفای کرونباخ، پایایی ترکیبی (CR) و شاخص rho-A تایید شد. یافته های تحلیل عاملی مرتبه ی دوم نشان داد که از میان ابعاد چهارگانه ی مسئولیت پذیری اجتماعی، بعد مسئولیت پذیری اقتصادی (با بار عاملی ۶۹۵/۰) بیشترین سهم را در تبیین رفتار مسئولیت پذیری اجتماعی کشاورزان در قبال مصرف پایدار آب دارد. یافته های تحلیل واریانس یک طرفه حاکی از آن بود که تفاوت معنی داری در سطح یک درصد خطا بین سطح مسئولیت پذیری اجتماعی کشاورزان با توجه به سطح درآمد آنها وجود دارد؛ به طوری که با افزایش درآمد کشاورزان میزان مسئولیت پذیری آنها به شکل معنی داری کاهش می یافت. یافته های تحلیل واریانس تک متغیره نیز نشان داد که علیرغم اثرگذاری مثبت و معنی داری متغیر نگرش بر رفتار مسئولیت پذیری اجتماعی کشاورزان، اثر تعاملی آن با متغیر «میزان درآمد» بر متغیر وابسته معنی دار نیست.

کلیدواژه ها:

زیست بوم کشاورزی ، مسئولیت پذیری اجتماعی کشاورزان ، مصرف پایدار آب کشاورزی ، دلبستگی مکانی