مروری بر اثر تنش خشکی بر روی عملکرد و اجزای عملکرد گلرنگ

خشکی معمولا به عنوان شایع ترین تنش غیرزنده که گیاهان زراعی آن را تجربه می کنند شناخته می شود. در مناطقی که میزان بارندگی سالانه کاهش یافته و پراکنش آن الگوی مشخصی ندارد، خشکی مهمترین تنش محیطی است که تولید گیاهان زراعی را شدیدا کاهش می دهد. در این مناطق منابع آب غیر کافی، دماهای بالای هوا و بادهای گرم عواملی هستند که در مجموع باعث کاهش شدید عملکرد گیاهان زراعی می شوند. توجه به اینکه زراعت گیاه گلرنگ محدود بوده اما با توجه به افزایش تقاضا برای تولید روغن و همچنین توانایی بالای رشد این گیاه در مناطق خشک، توسعه کشت این گیاه مورد توجه قرار گرفته و بنابراین این گیاه باسازگاری به مناطقی با بارندگی زمستانه و بهاره اندک و هوایی خشک در طول دوره گلدهی، پر شدن و رسیدن دانه از یک سو و با داشتن ریشه های طویل و با توان جذب آب بالا از بخش های عمیق تر خاک از سوی دیگر، به عنوان یک دانه روغنی متحمل به کمبود آب به حساب می آید و گلرنگ در جریان کمبود آب اواخر فصل، بخشی از عملکرد دانه (۵۶تا۵۶درصد) را به وسیله انتقال مجدد ذخایر کربوهیدراتی قبل از گرده افشانی به دانه، تامین می کند. این مقاله مروری می باشد و با توجه به اینکه اطلاعات کافی در خصوص موضوع وجود نداشته است بنابراین سعی بر این شده است که تنش خشکی بر روی عملکرد و اجزای عملکرد تاثیرات گلرنگ که توسط محققین مختلف بررسی شده است جمع آوری شود. بررسی های نتایج محققان نشان داد با افزایش تنش خشکی، درصد روغن، عملکرد و اجزای عملکرد گلرنگ کاهش یافته است.

کلیدواژه ها:

تنش خشکی ، گلرنگ ، درصد روغن ، اجزای عملکرد