بررسی و تحلیل یکی از عناصر مهم داستان (شخصیت پردازی) در رمان تنگسیر صادق چوبک بر اساس نظریه لئونارد بیشاپ

داستان، شخصیت در کنش است. هرچه شخصیت ها قوام بیشتری می یابند، نشانه های تازه تری از ویژگی های آن ها آشکار گشته، و همین امر باعث بروز واکنش هایی از آن ها نسبت به یکدیگر می شود که با آن چه پیش تر در ذهن وجود داشته کاملا متفاوت است؛ لذا شخصیت برآیند دو تکانه است: تکانه فردیت بخشی و تکانه نوعی یا تیپ سازی. صادق چوبک که از پایه گذاران داستان نویسی مدرن ایران است در پرداخت شخصیت های رمان تنگسیر از شیوه های گوناگونی مانند: ارائه شخصیت های باور کردنی، کاربرد اندک نام ها در فصل آغازین، اشخاص با انگیزه نامشخص، توصیف شخصیت، دادن اطلاعات از طریق شخصیت های فرعی، بیان سابقه روانی شخصیت، شخصیت پردازی مختصر و مفید، شخصیت های تصادفی، شخصیت های واسطه، ویژگی های همیشگی شخصیت و ... بهره گرفته است. یافته های این پژوهش که با کاربست نظریه لئونارد بیشاپ، شخصیت پردازی رمان تنگسیر چوبک را به روش توصیفی- تحلیلی واکاوی نموده، نشان می دهد شمار قابل توجهی از مولفه های این نظریه در تنگسیرحضور دارند که پربسامدترین آن ارائه شخصیت های باورکردنی، کاربرد اندک نام ها در فصل آغازین رمان و توصیف شخصیت است.

کلیدواژه ها:

شخصیت پردازی ، تنگسیر ، لئونارد بیشاپ ، شخصیت های باورکردنی ، سابقه روانی شخصیت ، شخصیت تصادفی ، شخصیت واسطه