بررسی تغییرات مورفولوژیکی و بیان ژن های بلوغ سیتوپلاسمی تخمک نارس بعد از ۲۴ ساعت کشت آزمایشگاهی در زنان نابارور: یک مطالعه کنترل تصادفی

مقدمه: در طی درمان زنان نابارورکاندید لقاح آزمایشگاهی (IVF)، حدود ۱۵ درصد از تخمک های به دست آمده، نابالغ باقی می مانند. بنابراین، یافتن یک رویکرد آزمایشگاهی کارآمد برای قابل استفاده کردن این نوع تخمک های نابالغ در بالین، به خصوص در زنانی که تعداد تخمک محدودی دارند، اهمیت دارد. یکی از این رویکردها، کشت تخمک نابالغ در شرایط آزمایشگاهی می باشد به گونه ای که بیان ژن های دخیل در بلوغ سیتوپلاسمی تخمک نارس، افزایش یابد.مواد و روش ها: از چهل و هشت زن نابارور کاندید لقاح آزمایشگاهی (IVF)، نود و پنج تخمک نارس اهدایی به دست آمد و تخمک ها به طور تصادفی در دو گروه قرار گرفتند: گروه کنترل بدون کشت و گروه مداخله به صورت کشت ۲۴ ساعته در شرایط آزمایشگاهی. بعد از تکمیل نمونه گیری، تخمک های هر دو گروه به طور جداگانه فشرده و با روش کمی واکنش زنجیره ای پلیمراز (q-PCR) از نظر سطح بیان ژن های آدنوزین تری فسفات میتوکندری ۶ (Mt-ATPase ۶) و پروتئین مورفوژنتیک استخوان (BMP۱۵) مقایسه شدند.نتایج: سطح بیان ژن های MT-ATPase ۶ و BMP۱۵ در گروه مداخله در مقایسه با گروه کنترل به ترتیب ۱۲/۳± ۸۶۷/۷ و ۷۸/۰± ۳۲۷/۶ برابر افزایش معنی داری داشت (۰۰۱/۰>P). همچنین براساس تغییرات مورفولوژیکی، ۵۴ درصد تخمک های نارس گروه مداخله، تقسیم میوزیس را از سرگیری کرده بودند.نتیجه گیری: افزایش بیان دو ژن دخیل در بلوغ سیتوپلاسمی MT-ATP۶ و BMP۱۵ پس از کشت ۲۴ ساعته در شرایط آزمایشگاهی، می تواند سبب از سرگیری تقسیم میوز در تخمک های نارس شود و این روش در زنانی که تخمک محدود دارند، می تواند مفید باشد.مقدمه: در طی درمان زنان نابارورکاندید لقاح آزمایشگاهی (IVF)، حدود ۱۵ درصد از تخمک های به دست آمده، نابالغ باقی می مانند. بنابراین، یافتن یک رویکرد آزمایشگاهی کارآمد برای قابل استفاده کردن این نوع تخمک های نابالغ در بالین، به خصوص در زنانی که تعداد تخمک محدودی دارند، اهمیت دارد. یکی از این رویکردها، کشت تخمک نابالغ در شرایط آزمایشگاهی می باشد به گونه ای که بیان ژن های دخیل در بلوغ سیتوپلاسمی تخمک نارس، افزایش یابد. مواد و روش ها: از چهل و هشت زن نابارور کاندید لقاح آزمایشگاهی (IVF)، نود و پنج تخمک نارس اهدایی به دست آمد و تخمک ها به طور تصادفی در دو گروه قرار گرفتند: گروه کنترل بدون کشت و گروه مداخله به صورت کشت ۲۴ ساعته در شرایط آزمایشگاهی. بعد از تکمیل نمونه گیری، تخمک های هر دو گروه به طور جداگانه فشرده و با روش کمی واکنش زنجیره ای پلیمراز (q-PCR) از نظر سطح بیان ژن های آدنوزین تری فسفات میتوکندری ۶ (Mt-ATPase ۶) و پروتئین مورفوژنتیک استخوان (BMP۱۵) مقایسه شدند. نتایج: سطح بیان ژن های MT-ATPase ۶ و BMP۱۵ در گروه مداخله در مقایسه با گروه کنترل به ترتیب ۱۲/۳± ۸۶۷/۷ و ۷۸/۰± ۳۲۷/۶ برابر افزایش معنی داری داشت (۰۰۱/۰>P). همچنین براساس تغییرات مورفولوژیکی، ۵۴ درصد تخمک های نارس گروه مداخله، تقسیم میوزیس را از سرگیری کرده بودند. نتیجه گیری: افزایش بیان دو ژن دخیل در بلوغ سیتوپلاسمی MT-ATP۶ و BMP۱۵ پس از کشت ۲۴ ساعته در شرایط آزمایشگاهی، می تواند سبب از سرگیری تقسیم میوز در تخمک های نارس شود و این روش در زنانی که تخمک محدود دارند، می تواند مفید باشد.