بررسی مولکولی اپرون pgaA, B, C, D مرتبط با تشکیل بیوفیلم در جدایه های اسینتوباکتر بومانی مقاوم به کارباپنم در شهر قم
محل انتشار: فصلنامه دانش و تندرستی، دوره: 19، شماره: 1
سال انتشار: 782
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: انگلیسی
مشاهده: 267
فایل این مقاله در 9 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_JKH-19-1_008
تاریخ نمایه سازی: 23 مرداد 1403
چکیده مقاله:
مقدمه: اسینتوباکتربومانی به صورت گسترده ای موجب عفونت در بیماران بستری به خصوص در بخش های مراقبت ویژه، جراحی و سوختگی می گردد. توانایی تشکیل بیوفیلم در اسینتوباکتر بومانی به عنوان یکی از فاکتورهای ویرولانس اصلی این باکتری در نظر گرفته می شود. بیان اپرون pga در تشکیل اگزوپلی ساکارید نقش مهمی دارد که در اتصال باکتری به سطوح، تشکیل بیوفیلم و مقاومت باکتری در برابر آنتی بیوتیک اهمیت به سزایی دارد. این پژوهش با هدف بررسی میزان حضور ژن های اپرون pga در جدایه های بالینی اسینتوباکتر بومانی مقاوم به کارباپنم و توانایی آنها در تشکیل بیوفیلم انجام شد.مواد و روش ها: در این مقاله توصیفی- مقطعی، تعداد ۹۷ جدایه اسینتوباکتر بومانی مقاوم به کارباپنم جهت بررسی حضور ژن های pgaA, B, C, D به روش PCR مورد بررسی قرار گرفت. قدرت تشکیل بیوفیلم در جدایه ها به روش میکروتیترپلیت انجام شد و نتایج توسط میکروپلیت ریدر مورد بررسی قرار گرفت. سپس نتایج به دست آمده با نرم افزار SPSS و آزمون پیرسون مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.نتایج: ۹۷ جدایه اسینتوباکتر بومانی مقاوم به کارباپنم، ۷۰ جدایه (۱۶/۷۲ درصد) دارای ژن pgaA، ۵۷ جدایه (۷۶/۵۸ درصد) دارای ژنpgaB ، ۱ جدایه (۰۳/۱درصد) دارای ژن pgaC، ۵۰ جدایه (۵۴/۵۱ درصد) دارای ژن pgaD بودند. میزان حضور ژن pgaA در میان جدایه ها بیش از دیگر ژن ها و میزان حضور ژن pgaC کمتر از سایر ژن ها بوده است. همچنین ۲۹ جدایه (۸۹/۲۹ درصد) تولیدکننده بیوفیلم قوی، ۳۰ جدایه (۹۲/۳۰ درصد) تولیدکننده بیوفیلم متوسط و ۳۸ جدایه (۱۷/۳۹ درصد) تولیدکننده بیوفیلم ضعیف بودند.نتیجه گیری: نتایج حاصل از پژوهش حاضر نشان داد که به نظر می رسد ژن pgaC نقش کمتری در تشکیل بیوفیلم در اسینتوباکتر بومانی دارد، زیرا انتشار این ژن در جدایه های واجد بیوفیلم قوی و متوسط کمتر از دیگر ژن های اپرون pga بوده است، در حالی که سایر ژن های اپرون در جدایه های واجد بیوفیلم قوی و متوسط تقریبا انتشار مشابهی دارند.مقدمه: اسینتوباکتربومانی به صورت گسترده ای موجب عفونت در بیماران بستری به خصوص در بخش های مراقبت ویژه، جراحی و سوختگی می گردد. توانایی تشکیل بیوفیلم در اسینتوباکتر بومانی به عنوان یکی از فاکتورهای ویرولانس اصلی این باکتری در نظر گرفته می شود. بیان اپرون pga در تشکیل اگزوپلی ساکارید نقش مهمی دارد که در اتصال باکتری به سطوح، تشکیل بیوفیلم و مقاومت باکتری در برابر آنتی بیوتیک اهمیت به سزایی دارد. این پژوهش با هدف بررسی میزان حضور ژن های اپرون pga در جدایه های بالینی اسینتوباکتر بومانی مقاوم به کارباپنم و توانایی آنها در تشکیل بیوفیلم انجام شد. مواد و روش ها: در این مقاله توصیفی- مقطعی، تعداد ۹۷ جدایه اسینتوباکتر بومانی مقاوم به کارباپنم جهت بررسی حضور ژن های pgaA, B, C, D به روش PCR مورد بررسی قرار گرفت. قدرت تشکیل بیوفیلم در جدایه ها به روش میکروتیترپلیت انجام شد و نتایج توسط میکروپلیت ریدر مورد بررسی قرار گرفت. سپس نتایج به دست آمده با نرم افزار SPSS و آزمون پیرسون مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج: ۹۷ جدایه اسینتوباکتر بومانی مقاوم به کارباپنم، ۷۰ جدایه (۱۶/۷۲ درصد) دارای ژن pgaA، ۵۷ جدایه (۷۶/۵۸ درصد) دارای ژنpgaB ، ۱ جدایه (۰۳/۱درصد) دارای ژن pgaC، ۵۰ جدایه (۵۴/۵۱ درصد) دارای ژن pgaD بودند. میزان حضور ژن pgaA در میان جدایه ها بیش از دیگر ژن ها و میزان حضور ژن pgaC کمتر از سایر ژن ها بوده است. همچنین ۲۹ جدایه (۸۹/۲۹ درصد) تولیدکننده بیوفیلم قوی، ۳۰ جدایه (۹۲/۳۰ درصد) تولیدکننده بیوفیلم متوسط و ۳۸ جدایه (۱۷/۳۹ درصد) تولیدکننده بیوفیلم ضعیف بودند. نتیجه گیری: نتایج حاصل از پژوهش حاضر نشان داد که به نظر می رسد ژن pgaC نقش کمتری در تشکیل بیوفیلم در اسینتوباکتر بومانی دارد، زیرا انتشار این ژن در جدایه های واجد بیوفیلم قوی و متوسط کمتر از دیگر ژن های اپرون pga بوده است، در حالی که سایر ژن های اپرون در جدایه های واجد بیوفیلم قوی و متوسط تقریبا انتشار مشابهی دارند.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
علیرضا شاهوارقی
- گروه میکروبیولوژی، دانشکده علوم پایه، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی، قم، ایران.
راضیه نظری
گروه میکروبیولوژی، دانشکده علوم پایه، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی، قم، ایران
سهیل آقایی
- گروه میکروبیولوژی، دانشکده علوم پایه، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی، قم، ایران.
مراجع و منابع این مقاله:
لیست زیر مراجع و منابع استفاده شده در این مقاله را نمایش می دهد. این مراجع به صورت کاملا ماشینی و بر اساس هوش مصنوعی استخراج شده اند و لذا ممکن است دارای اشکالاتی باشند که به مرور زمان دقت استخراج این محتوا افزایش می یابد. مراجعی که مقالات مربوط به آنها در سیویلیکا نمایه شده و پیدا شده اند، به خود مقاله لینک شده اند :
