بررسی نقش تخیل در بازیگر درون و شکلگیری رفتار برون

در هنر تئاتر کار تخیل تربیت و تسلط بر روان است و در این مورد با سایر فعالیت های هنری مربوط به درون انسان تفاوتی ندارد. تخیل بخش جدایی ناپذیر در رفتار اجتماعی انسان است، اما سوال اصلی این است که منشاء شکل گیری تخیل کجاست؟ و چگونه می توان موجب رشد آن شد؟ کاری که بازیگران روی صحنه انجام می دهند در زندگی روزمره افراد مختلف قابل مشاهده است، ا ما برای مشارکت نیاز به خلق درام است و این بدان معناست که بازیگر ابتدا باید هوشیاری داشته باشد و ذهنی ساده برای تفسیر یک نقش پرورش دهد، درست مثل یک وکیل زمانی که پرونده ی موکل خود را قبول می کند و به کنکاش مسائل می پردازد تا بتواند به خوبی مشکلات را حل و فصل کند. در بسیاری از موارد نقش بازیگر به دلیل تصنعی بودن حرکات احساسات بازیگر برای مخاطب قابل باور نیست که این امر ناشی از رشد نکردن ذهن بازیگر و عدم درک عمیق از نقش محوله است. این امر منجر به عدم تعامل موثر با سایر بازیگران، محل صحنه و در نهایت با خود مخاطب می شود. تخیل بخشی از ذهن است که از ایده ها و تجربیات ذهن پشتیبانی می کند و آن را توسعه می دهد. در فرآیند تخیل، می توان با گسترش دامنه ی تجربیات و مشاهدات خود، درون خود را مستغنی ساخت و در رفتار بیرونی قدرتمند عمل کرد. تاثیر تخیل بازیگر بر نقش و روند شکل گیری آن کارکردهای مختلفی دارد که مهمترین آن کارکرد انتقالی آن معنی ادراک وقایع خیالی نمایش است عنصری که به نظر می رسد بسیار نقش کلیدی در خلق و نوآوری هنری دارد اما از آنجایی که تخیل جنبه مادی ندارد، بسیار بحث برانگیز و قابل تامل است. این پژوهش با روش تحقیق کتابخانه ای و با توجه و بررسی دیگر منابع موجود به صورت توصیفی- تحلیلی این مبحث را مطرح می کند.