بررسی ارتباط بین مولفه های ارتقاء دهنده سلامت با خودکارآمدی تحصیلی در دانشجویان: یک مطالعه مقطعی در دانشگاه علوم پزشکی اهواز

چکیده زمینه و اهداف: یکی از عوامل موثر در پیشرفت تحصیلی دانشجویان خودکارآمدی تحصیلی است که برخواسته از تاثیر عوامل متفاوتی است. هدف از تحقیق حاضر بررسی ارتباط بین مولفه های ارتقاء دهنده سلامت با خودکارآمدی تحصیلی در دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی اهواز انجام شد. مواد و روش ها: پژوهش حاضر به روش میدانی در سال ۱۴۰۱ انجام شده است. جامعه آماری شامل ۱۷۹۰ نفر از دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی اهواز بوده که به روش نمونه گیری تصادفی، تعداد نمونه آماری ۳۱۷ نفر تعیین شد. جهت جمع آوری داده ها از سه پرسشنامه (استرس، تغذیه، مسئولیت پذیری در قبال سلامت روان و بهداشت عمومی) استفاده شد. آزمون های مورد استفاده شامل همبستگی اسپیرمن و رگرسیون بود. ملاحظات اخلاقی در تمام مراحل اجرای مطالعه درنظر گرفته شد. یافته ها: نتایج نشان داد که مولفه استرس (با متغیر رده سنی ۲۲ تا ۲۵ و ۵۹% جنسیت زن) با همبستگی معکوس و معناداری و با ضریب بتای ۰/۶۴۵ بیشترین اثر را بر خودکارآمدی تحصیلی داشته است. اثر سه متغیر تغذیه (۰/۶۳۸)، مسئولیت پذیری در قبال سلامت (۰/۵۶۴)، بهداشت عمومی (۰/۶۱۵) با خودکارآمدی تحصیلی نیز همبستگی مثبت و معناداری بوده است. در مجموع نتایج حاصل از رگرسیون نشان داد که به طور معنی دار مولفه های ارتقاء دهنده سلامت قادر به پیش بینی ۵۸ درصد از واریانس خودکارآمدی تحصیلی در دانشجویان می باشند. نتیجه گیری: نتایج این پژوهش نشان داد که بین خودکارآمدی تحصیلی و مولفه های ارتقاء دهنده سلامت (استرس، تغذیه، بهداشت عمومی و مسئولیت پذیری در قبال سلامت روان) ارتباط معنی دار و مثبتی وجود دارد. بدان معنا که وجود مولفه های ارتقاء دهنده سلامت در دانشجویان باعث افزایش باورهای خودکارآمدی در آن ها می شود. کلمات کلیدی: دانشجویان، خودکارآمدی تحصیلی، مولفه های ارتقاء دهنده سلامت، استرس