عملکرد یک ساله کاتترهای طولانی مدت در بیماران همودیالیزی

زمینه و هدف: یکی از مهم ترین مشکلات بیماران در مرحله پایانی نارسایی کلیه (End-Stage Renal Disease: ESRD) تامین دسترسی مناسب برای همودیالیز است که بتواند امکان دیالیز با کیفیت برای مدت طولانی را برای بیمار فراهم نماید. هر اقدامی برای حفظ عملکرد کاتترهای همودیالیز اهمیت دارد. این مطالعه به منظور تعیین عملکرد یک ساله کاتترهای طولانی مدت در بیماران همودیالیزی مزمن در استان گلستان انجام شد. روش بررسی: این مطالعه توصیفی تحلیلی روی ۹۹ بیمار (۳۴ مرد و ۶۵ زن) دچار ESRD کاندیدای شروع یا ادامه دیالیز با کاتتر در مراکز آموزشی درمانی استان گلستان به صورت سرشماری طی سال های ۱۴۰۰ لغایت ۱۴۰۱ انجام شد. برای بیماران کاتتر ترانس - ژوگولار تعبیه شد و پس از گذشت یک سال متغیرهای سن، جنس، سابقه ابتلا به بیماری دیابت، سابقه ابتلا به بیماری پرفشاری خون، محل کاتتر (ژوگولار راست یا چپ) و مصرف داروی ضدپلاکت در عملکرد کاتترهای طولانی مدت برای تامین فلوی مناسب همودیالیز ارزیابی شدند. یافته ها: در ۹۱ نفر (۹۱.۹%) عملکرد یک ساله کاتتر مناسب ارزیابی شد. سن ۶۱.۶% بیماران بیش از ۶۰ سال بود. ۶۹ نفر (۶۹.۷%) سابقه ابتلا به فشارخون بالا و ۵۸ نفر (۵۸.۶%) سابقه ابتلا به دیابت داشتند. ۵۷ نفر (۵۷.۶%) داروی ضد پلاکت دریافت کردند. کاتتر ۸۲ نفر (۸۲.۸%) در سمت راست بود. عملکرد کاتتر در افراد با داروی ضدپلاکت به طور غیرمعنی داری بیشتر از افرادی بود که داروی ضدپلاکت مصرف نکردند. نتیجه گیری: عملکرد کاتترهای طولانی مدت در بیماران همودیالیزی مزمن مرحله پایانی نارسایی کلیه با سن، جنس، دیابت، پرفشاری خون، مصرف داروی ضدپلاکت و سمت ورید ژوگولار کاتتر تعبیه شده، ارتباطی نشان نداد.

کلیدواژه ها:

End-Stage Kidney Disease ، Hemodialysis ، Catheters ، نارسایی مرحله پایانی کلیه ، همودیالیز ، کاتتر