زمینه و هدف:
برگشت وزن متعاقب جراحی های درمان
چاقی از چالش های مهم این روش محسوب می شود. این مطالعه به منظور تعیین عوامل مرتبط با
برگشت وزن به دنبال جراحی های باریتریک در بیماران مبتلا به
چاقی در شهر گرگان انجام شد.
روش بررسی: این مطالعه طولی روی ۱۴۳ فرد چاق (۱۲۵ زن و ۱۸ مرد) با میانگین سنی ۴۳.۱۳±۹.۸۳ سال که طی سال های ۱۳۹۲ لغایت ۱۳۹۸ تحت عمل جراحی باریتریک در شهر گرگان قرار گرفته بودند؛ انجام شد. طی تماس تلفنی از افراد برای شرکت در مطالعه دعوت به عمل آمد. متغیرهای تحقیق (نوع عمل جراحی، گروه خونی، وزن و نمایه توده بدن قبل از جراحی) از پرونده بیماران استخراج و وزن و دورکمر فعلی افراد اندازه گیری و ثبت شد. تشخیص
برگشت وزن با توجه به دارا بودن یکی از معیارهای سه تعریف مختلف شامل: برگشت بیش از ۲۵ درصد از حداکثر وزن کم شده بعد از عمل (تعریف یک)؛ برگشت بیش از ۱۰ کیلوگرم از حداقل وزن بعد از عمل (تعریف دو) و افزایش بیش از ۵ واحد نمایه توده بدن از کمترین نمایه توده بدن بعد از عمل (تعریف سه) تعیین شد.
یافته ها:
برگشت وزن در حالت کلی در ۳۳ درصد افراد و برحسب تعریف اول ۲۶.۶%، تعریف دوم ۲۹.۴% و تعریف سوم ۱۸.۲% برآورد گردید. میزان
برگشت وزن در مردان بیشتر بود (P<۰.۰۵). ۴۴ نفر (۹۳.۶%) افراد با
برگشت وزن مبتلا به
چاقی شکمی بودند. ۷۹.۷% از افرادی که به طور متوسط ۴۸ ماه از زمان جراحی باریتریک آنها گذشته بود؛ درجاتی از
برگشت وزن را تجربه کردند. شانس
برگشت وزن در افرادی با نمایه توده بدنی ۵۰ و بیشتر، ۲.۶۹ برابر بیشتر از افراد با نمایه توده بدنی کمتر از ۵۰ قبل از عمل بود (P<۰.۰۵). در افراد با
برگشت وزن میانگین کاهش وزن بعد از عمل به طور معنی داری بیشتر از افراد بدون
برگشت وزن بود (P<۰.۰۵). بین
برگشت وزن با نوع عمل جراحی، سن، میزان تحصیلات، وضعیت تاهل و گروه خونی ارتباط آماری معنی داری یافت نشد.
نتیجه گیری:
برگشت وزن با گذشت زمان بعد از جراحی های باریتریک وجود دارد و این روش به عنوان درمان قطعی
چاقی نیست. لذا پیگیری طولانی مدت بیمار برای کنترل وزن به خصوص در افرادی که قبل از عمل، نمایه توده بدن ۵۰ یا بیشتر دارند؛ یا افرادی که کاهش وزن بیشتری بعد از عمل تجربه کرده اند؛ ضروری است.
