جایگاه افشاگران اخلاقی سازمانی در قانون ارتقاء سلامت اداری (با تاکید به مواد ۱۷ و ۱۳)

افشاگران اخلاقی برای افشای بی عدالتی، هزینه های شخصی زیادی را متحمل میشوند. علیرغم آنکه گاه ی اوقات اقدامات آناناز نظر اخلاقی شجاعانه تلقی می شود اما شواهد موجود مبنی بر این است که نگرانی های بسیاری را بر دوش می کشند. افرادیکه دغدغه افشای اخلاقی فساد در سازمان دارند بیش از بقیه افراد محیط را بررسی و پیش بینی می کنند. به موجب آن؛ احساستعلق میان فرد افشاگر با همکاران خود، اعمال افشای اخلاقی فساد در سازمان کاهش مییابد. در مواردی، فرد افشاگر غیراخلاقیبه دلیل خصومت با افراد و سازمان، اطلاعات نادرستی را منتشر میکند. این یافته ها روی هم رفته ، انگیزه های روانشناختیمهمی را نشان میدهند که در زمینه افشاگری، قدرت نگرانی های اخلاقی در این تصمیم ها را برجسته کرده و از مفهوم سازیافشاگری به عنوان رکن مهمی از شجاعت اخلاقی حمایت می کند . از سوی دیگر با اینکه افشاگر ی اخلاقی در قبال رفتارغیراخلاقی و فساد به شخص ثالث، نشان دهنده یک معضل سازمانی است اما در برخی موارد قهرمانانه تلقی شده و در موارد دیگرمذموم به نظر میرسد. در نتیجه وقتی ارزش انصاف و عدالت افزایش مییابد، احتمال افشاگری اخلاقی بیشتر شده و وقتی ارزشوفاداری افزایش می یابد، احتمال افشاگری اخلاقی کمتر میشود. علاوه بر این، ما عوامل شخصی، موقعیتی و فرهنگی سیستماتیکناشی از مبادله انصاف- عدالت که منجر به افشاگری اخلاقی میشود را توصیف خواهیم کرد. در نها یت، راهبردهای رهبری اخلاقیو چگونه به حداقل رساندن این افشاگری غیراخلاقی را شرح داده ؛ نقش قوه مقننه و جو اخلاقی سازمانی در اولویت قرار دادنافشاگری اخلاقی را تبیین خواهیم کرد و در نهایت پیشنهادهای تقنینی و سازمانی را ارائه خواهیم کرد.

کلیدواژه ها:

افشاگران سازمانی ، قانون ارتقاء سلامت اداری ، مبارزه فساد اداری ، قوه مقننه و رهبری اخلاقی