مطالعه تطبیقی معیارها ی تفسیر قرارداد در اصول حقوق قراردادهای اروپا، اصول قراردادهای تجاری بین المللی، کنوانسیون بیع و حقوق ایران

قرارداد عمل حقوقی است که به منظور اجرای مفاد و التزام به آثار و شرایط آن، تشکیل می شود. پس اگر ابهام و اختلاف در ماهیت، مفاد، آثار و شرایط قرارداد پدیدار گردد و کار به دادگاه بکشد، تفسیر قرارداد، ضروری است. رعایت معیارهای تفسیر قرارداد که مبتنی بر اصل حاکمیت اراده است، ضروری ترین وظیفه دادرس در مقام تفسیر است؛ اصول اروپایی و اصول یونیدروا «قصد مشترک» و «اراده خاص یک طرف» را به عنوان معیارهای اصلی و «قصد اشخاص متعارف» را به عنوان معیار جایگزین در مواردی که احراز و قابلیت دو معیار اول ممکن نباشد، پیش بینی کرده است. در کنوانسیون «قصد یک طرف» را به عنوان معیار اصلی و «قصد افراد متعارف» را معیار جایگزین دانسته است؛ اما در حقوق ایران، قوانین تصریحی در این زمینه ندارند منتها حقوق دانان ایرانی بر اساس قواعد کلی حاکم بر قراردادها، پذیرش معیارهای مزبور را ممکن دانسته اند.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: تفسیر قرارداد ، معیارهای تفسیر ، اراده مشترک ، قصد متعارف ، اراده باطنی ، اراده ظاهری