مکتب تهران خواستگاه ها و دستاوردهای آن تاسده اخیرو تحلیل موقعیت کنونی نقاشی ایرانی ( نگارگری)

فضای هنرهای تجسمی ایران به دو رویکرد اصلی تقسیم پذیر است. گروهی بر این باورند که هم سو با جریان های مهم هنری جهان، در روندی تاریخی به دستاوردهای کنونی رسیده، به تجربه اندوزی و فعالیت مشغولند و گروهی دیگر درطیف های گوناگون با باوری مبتنی بر رویکرد به هنرهای سنتی، درصدد پاسداشت و امتداد هویت هنر تصویری ایران هستند.تامل در ادعای گروه اول نیازمند نگرشی همه جانبه به تاریخ هنرورویکردهای فلسفی هنر معاصر و خواستگاه آن در غرب دارد که مطالعه ای مستقل از هدف های این مقاله را می طلبد. این بررسی با توجه به گروه دوم، به بخشی از تاریخ هنر معاصر ایران می پردازد که زمینه ساز رویکردی دوباره به سنت شده است. تشکیل مدرسه صنایع قدیمه و پیرو آن مکتب تهران، زمینه ساز رویکردهای گروه دوم در نقاشی معاصر ایران است و از این منظر تحلیل و آسیب شناسی اینجریان می تواند روشنی بخش تحلیل موقعیت کنونی نقاشی ایرانی باشد.این پژوهش بنیادی است وبابررسی نمونه های شاخص آثار هنری بارویکردی تاریخی و به روش توصیفی-تحلیلی، با استناد به مطالعات کتابخانه ای-اسنادی، مطالعات میدانی، نشست و مصاحبه حضوری و مستندات تصویری مطالب آن تهیه و تنظیم شده است.این بررسی نگاهی به موقعیت نقاشی ایرانی در دوران صفوی و قاجار دارد و در بخش دوم، به مدرسه صنایع قدیمه و تحلیل و معرفی مکتب تهران می پردازد. و درآخر به طرح محدودیت های نگرشی دراین آثارو خواستگاههای آن پرداخته و براساس داده های تحلیلی برآن است که کوشش های آن ها بی توجه به جانمایه های تاملی درهنر ایرانی صورت گرفته و صرفا با رویکردی تکنیکال به بدعت ها ی تقلیدی درنگارگری انجامیده است.

کلیدواژه ها:

مکتب تهران ، مدرسه صنایع قدیمه ، نقاشی ایرانی