اثربخشی درمان شبیه سازی ذهن بر لکنت و سازگاری افراد با لکنت خفیف تا شدید

هدف: هدف از این پژوهش بررسی اثربخشی تکنیک شبیه سازی ذهن بر کاهش لکنت و بهبود سازگاری فردی و اجتماعی بزرگسالان مبتلا به لکنت بود. لکنت اختلال ارتباطی است که مانع از برقراری ارتباط می شود و بر عزت نفس، روابط و سازگاری فردی و اجتماعی تاثیر می گذارد. شبیه سازی ذهن یک درمان جدید برای لکنت زبان است. روش تحقیق: طرح پژوهش حاضر از نوع شبه آزمایشی، پیش آزمون - پس آزمون و پیگیری با یک گروه بود. جامعه آماری کلیه بزرگسالان مبتلا به لکنت (۴۰-۱۸ سال، زن و مرد) مراجعه کننده به مرکز خدمات روانشناسی دکترکمرزرین در سال ۱۴۰۰ بودند که در مجموع ۲۶ نفر به روش نمونه گیری در دسترس به عنوان نمونه انتخاب شدند. برای جمع آوری داده ها از ابزارشدت لکنت (SSI-۴) و پرسشنامه سازگاری بل استفاده شد. شدت لکنت و سطح سازگاری شرکت کننده ها در مرحله پیش آزمون (قبل ازدرمان)، پس آزمون (سه ماه پس از درمان) به همراه یک ماه پیگیری اندازه گیری شد. داده ها با استفاده ازتحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر براساس نرم افزار SPSS-۲۲تجزیه و تحلیل شدند. فرضیه اصلی پژوهش، بررسی اثربخشی تکنیک شبیه سازی ذهن برکاهش لکنت و بهبود سازگاری فردی و اجتماعی افراد مبتلا به لکنت بود. همچنین در فرضیه های فرعی پژوهش، اثربخشی روش درمانی بر سازگاری افراد در پنج سطح سازگاری در خانه، سازگاری شغلی، سازگاری عاطفی، سازگاری سلامت و سازگاری اجتماعی مورد بررسی قرارگرفت. نتایج و یافته ها: نتایج پژوهش نشان داد که درمان شبیه سازی ذهن درکاهش شدت لکنت و سازگاری کلی، سازگاری شغلی و سازگاری عاطفی موثر بوده است (۰۱/۰ =P). همچنین در پی اعمال این روش درمانی مشخص شد که تفاوت معناداری در سازگاری خانه، سازگاری اجتماعی و سازگاری بهداشتی وجود ندارد (۰۱/۰ =P). نتیجه گیری: با توجه به این نتایج مشخص شد که روش شبیه سازی ذهن در کاهش لکنت و بهبود سازگاری فردی و اجتماعی موثر بوده است.

کلیدواژه ها:

لکنت ، سازگاری فردی و اجتماعی ، شبیه سازی ذهن.