تحلیل سیستماتیک پژوهش های مربوط به والدگری ذهن آگاهانه و کارکردهای اجرایی در دانش آموزان کم توانی ذهنی خفیف
محل انتشار: دهمین همایش ملی تازه های روانشناسی مثبت
سال انتشار: 1402
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 49
فایل این مقاله در 13 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
NCPP10_1468
تاریخ نمایه سازی: 7 تیر 1403
چکیده مقاله:
دانش آموزان کم توان ذهنی خفیف از نظر کارکرد اجرایی دارای ضعف بوده و در زمینه محیط خانه و شیوه والدگری نیز این افراد دارای مشکلاتی می باشند وجود کودک کم توان ذهنی مشکلات فراوانی را برای اعضای خانواده، به ویژه والدین ایجاد می کند، زیرا این کودکان نیازمند حمایت مداوم هستند لذا، تمرکز بر کارکردد اجرایی والدگری می تواند نقش مهمی در آینده کودکان مبتلابه کم توان ذهنی داشته باشد. روش مطالعه انجام این مطالعه مروری از نوع نظاممند است .جامعه آماری شامل تمام مقالات پژوهشی انجام شده در ایران است که در رابطه باکه مربوط به والدگری ذهن آگاهانه و کارکردهای اجرایی در دانش آموزان با و بدون کم توانی ذهنی خفیف تا سال ۱۴۰۱ منتشر شده است . فرایند جستجوی مقالات در اواسط دی ماه و سرند کردن مقالات در هفته های میانی بهمن ماه سال ۱۴۰۱ صورت گرفت . در مرحله اول، شروع کار با هدف دستیابی به مطالعات مرتبط با موضوع، سه دسته از کلیدواژههای مرتبط از جمله » والدگری ذهن آگاهانه «، »کارکردهای اجرایی «،»کم توان ذهنی خفیف « را دربانک های اطلاعاتی معتبر انگلیسی و فادسی از جمله : گوگل اسکولار، بانک اطلاعات نشریه کشور، ایرانداک، ساینس دایرکت ، پایگاه اطلاعات علمی جهاد دانشگاهی ، بانک اطلاعات نشریه کشور، مگ ایران جستجو شدند. یافته ها: مشخص شد که کودکان کم توان ذهنی در کارکردهای اجرایی مشکلاتی دارند و بهبود والدگری ذهن آگاهانه تاثیرمثبتی بر کارکردهای اجرایی این کودکان دارد نتیجه گیری : برای بهبود زندگی و والدگری ذهن آگاهانه که باعث افزایش اعتماد به خود در والدین و بهبود ویژگی حمایت گری در آنها می گردد تاثیر بسیار مطلوبی بر کارکرد اجرایی کودکان کم توان ذهنی خفیف آنها می گذارد.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
فائزه آبسالان
دانشجوی کارشناسی ارشد روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران
مهناز خسروجاوید
دانشیار، گروه روان شناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران
عباس ابوالقاسمی
استاد، گروه روانشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران