بررسی عوامل استرس زای ورزشکاران تیم های منتخب ملی ایران

هدف: هدف تحقیق حاضر، بررسی عوامل استرس­زای ورزشکاران تیم­های منتخب ملی ایران بود. روش­شناسی پژوهش: جامعه آماری تحقیق را ۸۵ نفر از ورزشکاران تیم­های ملی ایران در رشته­های گروهی بسکتبال، والیبال، فوتبال، فوتسال و هندبال تشکیل می­داد. نمونه آماری برابر با جامعه آماری در نظر گرفته شد که در مجموع ۷۱ ورزشکار (۸۳ درصد) در تحقیق شرکت کردند. پرسشنامه محقق ساخته عوامل استرس­زای ورزشکاران با مطالعه مبانی نظری و در یک فرآیند اکتشافی تنظیم و با استفاده از روش تحلیل عاملی اکتشافی، دوازده خرده مقیاس شناسایی شد. برای آزمون فرضیه­های تحقیق از آزمون تحلیل واریانس با اندازه­گیری مکرر و آزمون تعقیبی بنفرونی، آزمون تحلیل واریانس یک راهه و آزمون تعقیبی توکی در سطح معنی­داری ۰۵/۰ ≤ p استفاده شد. بر اساس تحلیل عاملی، ۶۵ گویه با بار عاملی ۳۰/۰ در دوازده عامل طبقه­بندی گردید. یافته­های پژوهش: نتایج تحقیق نشان داد عوامل آسیب دیدگی جسمانی، وضعیت جسمانی، مسائل شخصی و اجتماعی، تعارض با مربی، جو تیم، پیروزی و برنده شدن، یکنواختی و روحیه نداشتن، فشار زمان، ابهام و عدم اطمینان، انتظار پیشرفت، فشار تمرین و رسانه و استرس داخل زمین بیشترین نقش را در ایجاد استرس ورزشکاران دارند و تفاوت اولویت این عوامل نیز معنی­دار بود. نتیجه گیری: به طور خلاصه، اولویت عامل استرس­زای آسیب دیدگی جسمانی، وضعیت جسمانی و مسائل شخصی و اجتماعی نشان می­دهد که مدیریت تمرینات و رقابت­های ورزشی، پیشگیری و درمان آسیب­های بدنی و مهارت­های ارتباطی و میان فردی ورزشکاران به توجه بیشتری نیاز دارند.

کلیدواژه ها:

ورزشکار ، استرس ، آسیب دیدگی و امنیت جسمانی ، مسائل شخصی و اجتماعی