مبنای جواز و لزوم ایقاعات در پرتو نظام فقهی حقوقی ایران
سال انتشار: 1402
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 45
فایل این مقاله در 9 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
DHCONF07_486
تاریخ نمایه سازی: 15 خرداد 1403
چکیده مقاله:
قراردادها، ایقاعات و تعهدات، با تمدن بشری پیوند خورده و روزی را نمی توان یافت که در آن اثری از میلیون ها تعهد نباشد.ملاک جواز و لزوم عقود، ایقاعات و شروط از مسائلی است که همواره ذهن فقها وحقوقدانان را به خود مشغول کرده است. مبنایلزوم و جواز تعهدات مزبور، چیست؟ چرا برخی از آنها را لازم و برخی دیگر را جایز می نامند؟ به عبارت دیگر، بر چه مبناییمتعاهدین در برخی از عقود و ایقاعات خود را ملزم به رعایت مفاد عمل حقوقی می کنند و در برخی دیگر، برای خود این حق راقائلند که آنرا یکجانبه فسخ کنند؟ قابلیت اشتراط خیار و تاثیر آن بر ایقاع از حیث لزوم و جواز از جمله مسانلی است که حقوقدانانکمتر بدان پرداخته اند. سوال این است آیا میتوان با درج شرطی در ایقاع آن را غیر قابل عدول کرد یا با گنجاندن شر طی آن راقابل فسخ و رجوع دانست؟آیا اصولا مبنای لزوم و جواز در خصوص ایقاعات معنای واقعی خود را باز می یابد؟ اگر تحت شرایطی بهسوال فوق پاسخ مثبت داده شود، مبنای آن چه خواهد بود؟ با عنایت به پیشرفت ها و پیچیدگی های روز افزون تعهدات و نقش مهمآنها، پیشنهاد میشود قانون مدنی در این خصوص مورد بازنگری قرار گیرد و مقنن با صراحت نظر خویش را بیان نماید.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
مهدی ملائی
استادیار گروه اقتصاد، دانشکده مدیریت و صنایع، دانشگاه صنعتی شاهرود، ایران