ضرورت مدیریت یکپارچه در پروژه ها و بازآفرینی شهری پایدار

در چند دوره زمانی گذشته با اجرای طرح های نوسازی و بهسازی و عدم توفیق آنها در تجدید حیات شهری بافت های ناکارآمد، رویکرد بازآفرینی شهری پایدار به عنوان جایگزینی برای نوسازی شهری در عرصه ادبیات شهرسازی مورد استفاده قرار گرفت. این رویکرد با بهره گیری از ظرفیت های نهفته، پتانسیل ها و ثروت های موجود در این بافت ها، دیدی جامع تری نسبت به حل مسائل شهر دارد. در این بین بازگرداندن رونق و توسعه به بافت های ناکارآمد شهری با چالش هایی مواجه می باشد. مناطقی از شهر که در سالیان گذشته عناصر متشکله آن اعم از تاسیسات روبنایی و زیربنایی، ابنیه، مستحدثات، خیابان ها و دسترسی ها دچار فرسودگی و ناکارآمدی شده و ساکنان آن از مشکلات متعدد اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و کالبدی رنج می برند. بافت های فرسوده و ناکارآمد شهری می توان نامید. هدف این مقاله با روش توصیفی می باشد. در نتیجه می توان گفت ازآفرینی پایدار شهری از جمله راهکارهایی است که در سال های اخیر به واسطه رویکردهای مختلفی که در راستای کاهش و رفع معضلات ناشی از بافت های ناکارآمد شهری ارائه نموده، از سوی جغرافیدانان، برنامه ریزان و طراحان شهری بسیار مورد توجه و اهمیت قرار گرفته است که محرک توسعه به جهت مزایایی که در رابطه با رشد درونی شهرها به همراه دارد، به عنوان یکی از راهبردهای مهم و موثر آن، شناخته شده است. لزوم پرداختن به مدیریت حین بحران جهت پاسخگویی سریع واثربخش به سوانح، به امری غیرقابل انکار بدل شده است. ویژگی هایی چون حجم انبوه داده ها، تعدد سازمانها و نهادهای مسئول و وجودطیف متنوعی از نیازها و خواسته ها در این سوانح، لزوم بهرمندی از فناوری اطلاعات و ارتباطات برای سازماندهی داده ها و کمک به مدیریت به موقع و اثربخش بحران را بیش از پیش ضروری نموده است.

کلیدواژه ها:

بهرمندی ، فناوری اطلاعات ، ارتباطات ، سازماندهی