مقایسه دیدگاه سنت گرایان و مورخان هنر در باب نگارگری اسلامی

نگارگری ایرانی، چه به‎صورت بالفعل و چه به‎صورت بالقوه کارکردهای بصری و بیانی فراوانی یافته است وسنت‎گرایان، نگارگری را آمیخته ای از نبوغ هنرمند می دانند؛ چراکه معتقدند هنرمند با توجه به تعالیم وحیانی اثر خود را می آفریند و آن‎را به عالم مثل می رساند. اندیشمندان این عرصه، روش‎ها و رویکردهای متفاوتی را مورد توجه قرار داده‎اند که نتایج متفاوتی را نیز به‎همراه داشته و تعارضات و اختلاف نظرها در این حوزه، مبتنی بر این مسئله هستند. از جمله این رویکردها، سنت‎گرایی و تاریخی‎نگری است که بر اساس مستندات تاریخی، به حقایق و حکمت‎های جاویدان و مشترک در هنر نگارگری اشاره دارند. یکی از این نمونه ها، نگاره یوسف و زلیخا اثر استاد بهزاد است که فارغ از هر آنچه در هنر غرب پرسپکتیو نامیده می شود، با بازی رنگ و نور از دو جهت عمق‎نمایی و نمود عالم روحانی، توانسته اثر خود را متفاوت جلوه دهد و اما در طرف دیگر، نگاه ریزبین تاریخ‎نگرانی همچون الگ‎گرابار وجود دارد که به طور اخص هنر و دین را از هم جدا می داند. از این‎رو پژوهش حاضر عهده‎دار پاسخ گویی به این سوال است‎که از نظر سنت‎گرایان و تاریخ‎گرایان، چه تفسیری می توان از نگارگری اسلامی ارائه کرد؟ این مقاله با هدف دستیابی به شناختی کامل تر از نگارگری ایرانی و با استفاده از رویکردهای پژوهشی آن، چگونگی نگرش دو دیدگاه سنت‎گرا و تاریخی‎نگر را به روشی توصیفی - تطبیقی و با استفاده از منابع کتابخانه ای، اینترنتی و آرشیوی مورد مطالعه قرار داده است و به نتایجی دست یافت که در آن مشخص گردید با ایجاد نمودهای بصری جدید از طریق تحلیل سطوح نگارگری، می‎توان موفقیت هایی را در جهت غنای نقاشی معاصر با استفاده از عناصر سنت ‎نگارگری به دست آورد.