مقایسه تثبیت خارجی با میله های داخل کانالی قابل انعطاف در درمان شکستگی های باز درجه سه استخوان های بلند اندام تحتانی کودکان

پیش زمینه : بیشتر شکستگی های باز اطفال در اثر صدمات با انر‍ژی بالا رخ می دهند و درمان نامناسب می تواند با عوارضی همراه باشد. هدف از این مطالعه مقایسه نتایج دو روش درمانی تثبیت خارجی و میله داخل کانالی قابل انعطاف در این شکستگی ها بود. مواد و روش ها: در این مطالعه گذشته نگر، ۴۲بیمار با ۴۵ شکستگی باز فمور یا تیبیا که با یکی از دو روش تثبیت خارجی (۲۴ مورد) یا میله داخل کانالی (۲۱ مورد) و در برخی موارد روش ترکیبی با پین درمان شده بودند، مقایسه شدند. نتایج از نظر عفونت، جوش خوردن، بدجوش خوردن و شکستگی مجدد بررسی گردید. مدت زمان پیگیری یک سال بود. یافته ها: میانگین زمان جوش خوردگی در گروه تثبیت خارجی ۸/۳ ماه و گروه میله ۶/۳ ماه بود (۰/۰۵

کلیدواژه ها:

شکستگی باز دیافیزی ، تثبیت خارجی ، میله های داخل کانالی قابل انعطاف