وسیله گذاری و فیوژن پشتی شکستگی مهره های سینه ای و کمری (نتایج کوتاه مدت)

پیش زمینه: بیشتر صاحب نظران در مورد لزوم درمان جراحی شکستگی های ناپایدار مهره های سینه ای و کمری توافق دارند ، اما درمورد روش جراحی پشتی یا از جلو، هنوز اتفاق نظر کامل وجود ندارد. در این تحقیق نتایج سوبژکتیو و ابژکتیو جراحی پشتی با به کارگیری یک سیستم سگمنتال و دکمپرس کردن کانال نخاعی از طریق لیگامنتوتاکسی بررسی شد.مواد و روش ها: در یک مطالعه طولی ۳۷ بیمار بین فروردین ۱۳۸۰ تا فروردین ۱۳۸۴ در یک مرکز درمانی شیراز تحت درمان جراحی قرار گرفتند. شکستگی مهره های سینه ای و کمری به مدت میانگین ۳۰ ماه (۴۶-۱۲ ماه) بعد از عمل جراحی پیگیری شدند. در پایان پیگیری خصوصیات سوبرکتیو و ابژکتیو شامل درد کمر (مقیاس نمره بندی دنیس)، سطح عملکرد، وضعیت شغلی (مقیاس شغلی دنیس)، وضعیت عصب شناسی (درجه بندی فرانکل) و شاخص های پرتونگاری (زاویه کایفور، زاویه گوه ای، کلاپس، شاخص ساژیتال، زاویه پشتی مهره و شکستن یا جابه جایی وسیله) مورد بررسی قرار گرفتند..یافته ها: بیست بیمار درد نداشتند، ۳۵ بیمار عملکرد مستقل داشتند (درجه FIM ،F۷ ،F۶) و بیمارانی که ضایعه عصبی داشتند ۱/۶ درجه فرانکل بهبودی نشان دادند. میانگین زاویه کایفوز (موضعی) از ۱۹/۱ درجه قبل از عمل به ۱/۱ درجه بعد از عمل و ۱/۵ درجه در پیگیری نهایی رسید. عوارض جراحی محدود به ۳ مورد عفونت خفیف موضعی بود و فقط یک مورد شکستن وسیله مشاهده شد.نتیجه گیری: از نظر تصحیح معیارهای پرتونگاری شکستگی و نتایج سوبژکتیو و آبژکتیو، این روش یک شیوه سریع، موثر و ایمن می باشد، جراحان با آن آشناترند، عوارض کمتری نسبت به جراحی از جلو دارد و میزان شکستن یا جابه جایی وسیله نیز در آن اندک است.

کلیدواژه ها:

ستون فقرات ، شکستگی های ستون فقرات ، ورتبرا توراسیک ، لومبار ورتبرا