نقادی واقع گرایی شبکه ای

در «واقع گرایی شبکه ای» عالم هستی لایه لایه است. عوالم ماده، ذهن، مثال، عقل و الوهی با یکدیگر در تطابق هستند. موجودات عالم ماده دارای وجودهای برتری در این عوالم اند. شناخت آنها همواره «پنجره ای» است. شناخت ذهن از چیزهایی که دارای ماهیت اند «واقع نما»، اما از چیزهایی که فاقد ماهیت اند «غیر واقع نما، وهمی، مجازی و شبح» است. ادراکات حسی، حضوری، حصولی بدیهی و حصولی نظری ای که مستقیما به بدیهیات منتهی می شوند، ادراکاتی حقیقی اند. اما ادراکات حصولی نظری ای که مستقیما به بدیهیات منتهی نمی شوند، ادراکاتی مجازی و وهمی بوده و «شبحی» از واقعیت را نشان می دهند. دانش های مدون نیز براین اساس که علم حصولی نظری ای هستند که مستقیما به بدیهیات منتهی نمی شوند و به زبان وابسته اند و همچنین از جمله شناخت های مفهومی و اعتباری به حساب می آیند، شبحی از واقعیت را نشان می دهند و به طورکلی واقع نما هستند؛ یعنی «شبیه به واقع» بوده و «نزدیک تر به واقع»اند. بنیاد خطاهای «واقع گرایی شبکه ای» در خلط بین شناخت عوالم و شناخت لایه های مختلف واقعیت های عالم ماده، در باور غلط به علم آور نبودن استقراء و تجربه و غفلت از استقراء مبتنی بر خواص ذاتی شیء، در باور به واقع نما بودن موجودات دارای ماهیت و واقع نما نبودن موجودات فاقد ماهیت و در وهمی و مجازی دانستن ادراکات وابسته به زبان و اعتبارات زبانی و مفهومی است.