نقد فرمالیستی مرجان و ارغوان اشعار هوشنگ ابتهاج

؛«ارغوان» شعری درخشان با مضمونی اجتماعی، سروده هوشنگابتهاج از چهره های مشهور شعر معاصر پا نیمایی است. عو اطفغالب بر این شعر غم و اندوه و حسرت است که فقد ان آزادیبر دل شاعر دربند مستولی گردانده است، اما اندیشهآرمان گر ایان او در انتظار دمیدن صبحی برای پرواز ورهایی است. سایه هم در اغاز، همچون شهریار، چندی کوشیدتا به راه نیما برود؛ اما، نگرش مدرن و اجتماعی شعرنیما، به ویژه پس از سرایش ققنوس، با طبع او که اساساشاعری غزلسرا بود؛ همخو انی نداشت. پس راه خود را کههمان سرودن غزل بود؛ دنبال کرد. ابتهاج راهبر گروه چاووشیکی از مهمترین گروه های موسیقی در آستانه انقلاب مردمیایران بود که با حضور کسانی چون لطفی، علیزاده، مشکاتیان، شجریان و... ماندگارترین تصنیف ها وترانه هایانقلابی بعد از مشروطه را رقم زد. و یکی از دلایل مر اجعهبسیار هنرمندان و موسیفیدانان و موسیقی شناسان بهاشعار ابتهاج، روح موسیقیایی نهفته در اشعار اوست. پژو هشحاضر به روش مروری کتابخانه ای انجام شده است که هدف ازآن نقد فرمالیستی مرجان و ارغوان اشعار هوشنگ ابتهاج یود.

کلیدواژه ها:

مرجان ، ارغوان ، هوشنگ