عشق و ویژگی های آن از منظر ابن فارض و عطار

عشق از منظر عمومی آن در ادب عرفانی مادهالمواد و خمیرمایه هستی است که بی آن روند حیات موجودات و به ویژه انسانها معنایی نخواهد داشت و از رویکرد خاص آن در عرفان و بخصوص دیدگاه عرفای بزرگی چون عطار و ابن فارض، مرحله ای است که سالک باید برای قدم گذاردن بدان، شایستگی و سزاواری هایی را کسب کند. مسئله محوری مقاله کنونی ، چگونگی مواجهه عطار و ابن فارض با مقوله عشق ، عاشق و معشوق است و اینکه چه خصوصیاتی را در هر مورد مد نظر داشته ، افکار و اندیشه های ایشان چه قرابت ها و بعضا تفاوتهایی دارد. یافته های پژوهش حاکی از آن است که عطار و ابن فارض به واسطه بهره مندی از آبشخور قرآن و روایات و پیشینه عرفان عملی اسلام تا میزان بسیاری در رویه فکری شان در خصوص عشق ، وحدت نظر دارند و اختلافات بروز یافته نیز گاهی متاثر از فضای اجتماعی و اندیشگی حل م حیات شان دارد. اهم مشترکات بحث در مضامینی چون ازلیت عشق ، سختی های آن، درد عشق ، شب زنده داری عاشق ، ملامت شدن عاشق ، عجز عاشق از شناخت حق ، الطاف و عنایاتمعشوق و تجلی معشوق در عالم هستی دیده می شود. پژوهش حاضر با تکیه به روش کتابخانه ای و تحلیل و توصیف محتوای کیفی و مبتنی بر شیوه آمریکایی ادبیات تطبیقی انجام شده است . جامعه آماری پژوهش بر اساس منطق الطیر و مصیبت نامه عطار و دیوان ابن فارض است .