نقش فضاهای میان افزا در ایجاد فرصت های نو در بافت های فرسوده( بافت سنتی بوشهر)

در دهه های اخیر، دگرگونی های اجتماعی و اقتصادی، ضرورت بکارگیری تمام توانها و ظرفیت های موجود در شهر را بیش از پیش نمایان ساخته است . نیازهای جدید جامعه و ناکارآمدی فضاهای موجود شهری، توسعه و تجدید نظر در بافت های تاریخی را ضروری ساخته است . فقدان تدابیر بازدارنده ی عوامل فرساینده منجر به افزایش وسعت آن در این بافت ها شدهاست . توسعه های جدید و طراحی ساختمان های پر کننده فضاهای خالی باید با حساسیتی خاص صورت گیرد تا ویژگی های مثبت معماری موجود را تقویت و تحکیم نماید. توسعه میانافزا به منزله یک امر راهبردی توسعه مجدد، حیات، تنوع و سلامت اقتصادی شهرها را می افزاید. این پژوهش با تاکید بر رویکرد میانافزا به عنوان یکی از راهکارهای محرک توسعه در بافت های تاریخی به شناسایی ویژگی های سایت با استفاده از روش swot و ارائه سناریوهای مختلف توسعه ، پرداخته است . روش تحقیق به صورت تحلیلی -پیمایشی و استفاده همزمان از ادبیات متون مرتبط با پژوهش و تحلیل با حضور عینی در بافت قدیم بوشهر صورت گرفته است . از نکته های حاصل از پژوهش می توان برای احیا بافت های قدیمی شهرهای مختلف ایران بهره برد.

کلیدواژه ها:

رویکرد میان افزا ، بافت تاریخی ، بافت تاریخی بوشهر ، محرک توسعه