بررسی رابطه شاخص های کلان اقتصادی با نرخ خودکشی در استان‎‍های کشور: تحلیل ثانویه آمارهای ۱۳۹۰-۱۴۰۰

خودکشی عملی فردی و به طور فیزیکی، با قطع حیات این جهانی همراه است، اما واقعیتی اجتماعی است که از مسائل کلان اقتصادی (بی‎‍سازمانی اقتصادی) تاثیر می گیرد. به تعبیری خودکشی نشانه نفرت، بیگانگی، بیزاری و رنج انسان است. هدف اصلی پژوهش، مطالعه رابطه شاخص های کلان اقتصادی با نرخ خودکشی است. روش پژوهش از نوع تحلیل ثانویه، در بازه زمانی ۱۳۹۰-۱۴۰۰، به صورت تمام شماری به روش تعمدی در استان های کشور انتخاب شده است. نتایج، افزایش خودکشی را هم زمان با افزایش بی ثباتی مولفه های اقتصادی در جامعه نشان می دهد. مطابق رگرسیون چندگانه پژوهش، سه متغیر کلان اقتصادی ازجمله تغییرات تولید ناخالص داخلی (بتای ۳۴۴/۰-)، نرخ بیکاری (بتای ۳۲۳/۰) و تغییرات نرخ تورم (بتای ۲۹۶۷/۰) در استان های کشور، طی بازه زمانی ۱۳۹۰-۱۴۰۰ به افزایش نرخ خودکشی منجر شده است. به این ترتیب حمایتگرها و کنترل دهنده‎‍های افکار خودکشی، در جریان فشارهای اقتصادی، کارکرد، اثربخشی و کارایی خود برای محافظت از فرد در برابر رفتارهای پرخطر، خودکشی را از دست می دهند و فرد خود را ناتوان، ضعیف، از خود بیگانه و مستاصل در برابر تغییرات سریع، ناهماهنگ و شدید اقتصادی می بیند و اقدام به خودکشی می کند.

کلیدواژه ها:

شاخص‎‍های اقتصادی ، بی‎‍سازمانی اقتصادی ، خودکشی ، تحلیل ثانویه