لزوم گسترش جایگاه شوراها و شهرداریها در توسعه فرهنگی و اجتماعی

در چند دهه گذشته توسعه پایدار شهری به یکی از رویکردهای نظری مهم و تاثیرگذار در سیاست گذاری های شهری تبدیل شده است. توسعه پایدار به معنای تامین نیازهای نسل کنونی بدون آسیب زدن به نیازهای نسل آینده است. اکثر صاحب نظران امور شهری به این نتیجه رسیده اند که مدیریت شهرها بدون همکاری و مشارکت ذینفعان اصلی امور شهر(مردم)، موفقیت چندانی در اداره شهرها نخواهند داشت. شهروندان در تمامی شهرها بیشترین مراوده و تعامل را با مجموعه مدیریت شهری دارند و این امر افتخار بزرگی برای خادمان مردم در شهرداری هاست که در تعامل مستقیم با شهروندان خود باشند. در این بین دانش مدیریت شهری به هدف دست یابی به توسعه همه جانبه و پایدار در شهر و در نتیجه بالا بردن کیفیت محلات و پایداری اجتماعی- فرهنگی نیازمند بالابردن مشارکت شهروندان در این امر می باشد. با توجه به بررسی هایی که در تاثیر ارتقاء مولفه های کیفیت محلات بر افزایش پایداری اجتماعی- فرهنگی می توان گفت اصول و شاخص های ارتقاء کیفیت زندگی بر شاخص های پایداری اجتماعی- فرهنگی تاثیر گذار می باشد در همین راستا برنامه ریزی مدیریت شهری می تواند منجر به توسعه پایدار در زمینه توسعه اجتماعی شود. بنابراین تاثیر مستقیمی بر روی یکدیگر و در نتیجه پایداری اجتماعی- فرهنگی داشته و این تاثیرپذیری بیشتر در ابعاد دو سویه بوده و با مشارکت شهروندان امکان پذیر خواهد بود یعنی توسعه ابعاد اجتماعی، فرهنگی با مشارکت خود شهروندان در راستای ارتقاء کیفیت زندگی شهروندان در نهایت بر مولفه های اجتماعی اثر گذار خواهد بود و منجر به پایداری اقتصادی خواهد شد.

کلیدواژه ها:

کیفیت زندگی ، ابعاد اجتماعی ، مدیریت شهری