نقش تدریس مبتنی بر مسئله در رشد اجتماعی دانش آموزان دوره ابتدایی

دوران ابتدایی، دوره ای حساس و بنیادی در شکل گیری شخصیت و مهارت های اجتماعی دانش آموزان است. در این دوره، کودکان با چالش های متعددی در زمینه های مختلف اجتماعی روبه رو می شوند و نیازمند آموزش ها و مهارت هایی هستند که به آن ها در برقراری ارتباط موثر، حل مسئله، همدلی و همکاری با دیگران کمک کند. با وجود اهمیت رشد اجتماعی دانش آموزان، نظام های آموزشی سنتی غالبا بر آموزش های حافظه محور و انتقال یک طرفه اطلاعات تمرکز دارند و توجه کافی به پرورش مهارت های اجتماعی دانش آموزان نشان نمی دهند. این موضوع، ضرورت استفاده از روش های نوین آموزشی، مانند تدریس مبتنی بر مسئله، را برای ارتقای مهارت های اجتماعی دانش آموزان دوره ابتدایی آشکار می کند. تدریس مبتنی بر مسئله، روشی فعال و مشارکتی است که دانش آموزان را در مرکز فرایند یادگیری قرار می دهد و به آن ها فرصت می دهد تا با چالش های واقعی روبه رو شده، برای حل آن ها به صورت گروهی تلاش کنند و در نهایت، به راه حل های خلاقانه دست پیدا کنند. این روش، مزایای متعددی برای رشد اجتماعی دانش آموزان به ارمغان می آورد، از جمله دانش آموزان با حل مسائل واقعی، به توانایی های خود ایمان پیدا می کنند و اعتماد به نفسشان افزایش می یابد. دانش آموزان در تعامل با یکدیگر، مهارت های ارتباطی، همدلی، همکاری و کار گروهی را ارتقا می دهند. در این مقاله، به بررسی نقش تدریس مبتنی بر مسئله در رشد اجتماعی دانش آموزان دوره ابتدایی پرداخته می شود. پس از بیان مقدمه و ضرورت موضوع، به مزایای این روش آموزشی در ارتقای مهارت های اجتماعی دانش آموزان اشاره می شود. در نهایت، پیشنهادهایی برای استفاده از تدریس مبتنی بر مسئله در برنامه های درسی دوره ابتدایی ارائه می شود.

کلیدواژه ها:

تدریس مبتنی بر مسئله ، رشد اجتماعی ، دانش آموزان دوره ابتدایی ، مهارت های اجتماعی.