تاثیر تمرین هوازی در شرایط آلودگی هوا بر بیان ژنهای Ppargc۱a و Atf۲ میتوکندری قشرمغز بافت عضلانی موشهای نر نژاد ویستار

مقدمه: تمرینات استقامتی از طریق PGC-۱α باعث بایوژنز میتوکندری و آلودگی هوا سبب اختلالات میتوکندری میشود، پس هدف از این مطالعه تاثیر تمرین استقامتی در شرایط آلودگی هوا بر بایوژنز میتوکندری است.روش پژوهش: پژوهش حاضر از نوع تجربی با طرح پس آزمون به همراه گروه کنترل بوده و به شیوهآزمایشگاهی انجام شد. ۳۲ موش نر )نژاد ویستار ۱۰ هفته ای با وزن ۶۵ / ۱۴ ± ۱ / ۱۶۵ ( تحت شرایط کنترل شده )دما،خواب وبیداری، دسترسی آزاد به آب و غذا و چرخه روشنایی و تاریکی( نگهداری و بعد از آشناسازی به طور تصادفیبه چهار گروه )کنترل، تمرین، آلودگی، تمرین+ آلودگی( به طور مساوی تقسیم شدند. برای قرارگیری حیوانات درآلودگی هوا از اتاقکی به حجم ۸۹۳۱ لیتر) ۱۶۵cm × ۱۹۹cm × ۲۷۲cm ( که کاملا ایزوله شده بود، استفاده گردید.ذرات آلاینده به کاررفته در این تحقیق مونواکسید کربن، دی اکسید سولفور و دی اکسید نیتروژن بود. گروه تمرینی وتمرین + آلودگی برنامه استقامتی )مدت ۳۰ دقیقه با شدت ۶۰ درصد سرعت بیشینه در دو هفته اول؛ ۶۵ درصدسرعت بیشینه در دو هفته دوم و ۷۰ درصد سرعت بیشینه از هفته پنجم به بعد به مدت هشت هفته، هفته ای پنججلسه( روی تردمیل انجام دادند. پس از ۲۴ ساعت پس از آخرین جلسه تمرینی تمامی گروه ها بی هوش و تشریحشدند، سپس کورتکس مغز و عضله خارج و با استفاده از Real Time-PCR میزان بیان ژن PGC-۱α ، ATF۲اندازه گیری شد. در پایان بعد از اطمینان طبیعی بودن توزیع متغیرهای پژوهش از آزمون آماری ANOVA وآزمون تعقیبی توکی برای آنالیز داده ها استفاده شد.یافته ها: وزن موش ها در گروه های آلوده، تمرینی و آلودگی+ تمرین نسبت به گروه کنترل کاهش معنی دارداشته است . وزن مغز و نسبت وزن مغز به وزن موش در گروه آلوده نسبت به گروه کنترل کاهش معنی داریپیداکرده بود) P≤۰/۰۵ (. نتایج افزایش سطح بیان ژن PGC-۱α در گروه تمرینی و گروه تمرینی + آلودگی بعد ازهشت هفته در کورتکس مغز را نشان داد که این افزایش ازلحاظ آماری معنادار بود ) P≤۰/۰۵ ) . اما افزایش سطحبیان ژن ATF۲ ازلحاظ آماری معنی دار نبود) P≤۰/۰۵ .)نتیجه گیری: آلودگی هوا باعث کاهش فواید ناشی از فعالیت استقامتی در رابطه بابیان ژن PGC-۱α می شود.

کلیدواژه ها:

آلودگی هوا ، بایوژنز میتوکندری ، تمرین استقامتی ، PGC-۱α