جایگاه پرورش جسمانی در ادبیات فارسی

انسان همواره به دنبال کسب سلامت و تندرستی به عنوان یک نیاز اصلی جهت زندگی بهتر بوده است و در این میان تربیت بدنی و فعالیت جسمی نقش به سزایی داشته است.اندیشمندان نیز به فراخور شناخت خویش به گونه ای خاص آن را مطرح کرده و درباره آن سخن گفته اند.این توجه به تربیت بدنی موجب شده است تا رشته های مختلف ورزشی که امروزه شاهد آن هستیم گسترش یابد که آن نیز ریشه در فرهنگ عامیانه هر سرزمین دارد.در اکثر آثار ادب فارسی، هر جا سخن از توانائی جسمی است، کسب فضائل اخلاقی و حفظ روحیه جوانمردی را مکمل تربیت بدنی دانسته اند و کمتر کسی است که به پرورش جسم بی اعتنا باشد و آنرا بی ارزش بداند، اما اختلاف نظر بیشتر در میزان توجه به جسم بوده است.ضمن اینکه عده ای معتقدند برای کسب فضیلت اخلاقی و معنوی باید جسم را در ریاضت قرار داد، برخی دیگر بر اعتلای جسم و روان معتقدند و عده ای نیز توجه صرف به تربیت جسم داشته اند.