« رقصی میانه میدان » یا شور خواندن ادبیات در عالم هستی

در سنت نقد ادبی (و هنری) مدرن غرب، خواندن متن به عنوان پدیده ای جدی در راستای کشف «حقیقت»، غالبا تحت تاثیر زیبایی شناسی از نوع زیبایی شناسی کانت و با بی توجهی به حضور خواننده/مخاطب، در فرآیند دریافت متن ناکام می ماند و به حالتی از «افسردگی» منجر می شود. در مقابل، خوانشی از ادب و هنر می تواند وجود داشته باشد که به دلیل راه گشا بودنش به سوی «حقیقت» هستی، طرب انگیز باشد. این خوانش می باید در بستر عالم واقعی و احیای همه استعدادهای مرتبط با عالم واقعی خواننده/مخاطب صورت گیرد تا تاثیرگذاری ادبیات و هنر در مفهوم برگرداندن حس به اعضاء و جوارح رخوت زده خواننده/مخاطب گرفتار آمده در عادت و روزمرگی، که ایده و مقصد ویکتور شکلوفسکی منتقد روس بود، تحقق یابد. این نوشته قصد دارد با توجه به یافته های اندیشمندان پساساختگرای متاثر از فلسفه هایدگر، برای این گونه خوانش وجودی متون ادبی روشی را که شکلوفسکی مدرنیست هوادار آن بود اما به دلیل محدودیت رویکردش نتوانست آن را به طور عملی محقق سازد، پیشنهاد کند.

کلیدواژه ها:

پساساختگرایی ، عالم واقعی ، ادراک ، دیگری ، وجود ، حقیقت هستی