بررسی گوتیک در ادبیات شرق (کردی و فارسی) با تکیه بر رمان های مرگ تک فرزند دوم و شازده احتجاب

گوتیک به سبکی در داستان­نویسی گفته می­شود که اواخر قرن هجدهم و اوایل قرن نوزدهم در اروپا همزمان با اوج خفقان­های نظام کلیسایی و تحمیل باورهای مذهبی بی­قید و شرط بر مردم رواج یافت. این داستان­ها در فضایی وهم­آلود و خیال­انگیز خلق می­شوند. وظیفه داستان­نویسان گوتیک تحلیل روان آشفته انسان­هاست. رمان­هایی را که با سبک و سیاق گوتیک نوشته می­شوند، رمانس سیاه می­نامند. در ادبیات شرق (کردی و فارسی)، وجود پاره­ای رخدادهای سیاسی اجتماعی باعث پناه بردن داستان­نویسان به دنیای سوررئال و رئالیسم جادویی شده که در خلال این داستان­ها می­توان آثاری با سبک و سیاق گوتیک، اما متناسب با زیرساخت­های اجتماعی جامعه داستان­نویسان پیدا کرد. در این پژوهش که به روش کتابخانه­ای و شیوه توصیفی تحلیلی انجام گرفته است، به بررسی مولفه­های گوتیک در رمان مرگ تک فرزند دوم از بختیار علی و شازده احتجاب از هوشنگ گلشیری و تناسب آن­ها با جامعه کردی و ایرانی پرداخته شده و شیوه دو نویسنده برای بیان و کاربرد مولفه­های گوتیک بررسی شده است. یافته­ها نشان می­دهد که بختیار علی و هوشنگ گلشیری در داستان­هایشان متناسب با شرایط جامعه خود از شاخص­های گوتیکی بهره برده­اند و گوتیک وسیله­ای برای بازتاب شرایط سیاسی اجتماعی زمان این نویسندگان است که تنش­های فردی و اجتماعی ناشی از اوضاع  سیاسی اجتماعی عصر خود را در قالب آن ارائه داده­اند.

کلیدواژه ها:

گوتیک ، ادبیات غربی ، ادبیات کردی ، ادبیات معاصر ، مرگ تک فرزند دوم ، شازده احتجاب