بررسی دیدگاه علامه طباطبایی در باب امامت به معنای «هدایت به امر»

قرآن پژوهان درباره معناشناسی امامت حضرت ابراهیم در آیه ۱۲۴ سوره بقره اختلاف نظر دارند. در این میان علامه طباطبائی نظریه بدیعی را ارایه کرده، امامت را به «هدایت به امر» معنا می کند چون در برخی از آیات (مانند السجده، ۲۴؛ الانبیا، ۷۲) هدایت به امر وصف امام قرار گرفته چنان که گویی در صدد بیان معنای آن است. هدایت به امر از نظر علامه همان هدایت باطنی تکوینی است که در آیات دیگر قرآن از آن یاد شده است (مانند آیه ۸۱ سوره یس). اساس این نظریه بر ادعای اشتراک معنایی در کلمه «امر» در دو دسته از آیات قرآن است. لیکن دلیلی این اشتراک را تایید نمی کند بلکه می توان بر نفی آن ادله ای را اقامه کرد.

کلیدواژه ها:

امامت ، تصرف تکوینی. ، حضرت ابراهیم ، عهد ، هدایت به امر