بهره گیری از جهت گیری به عنوان یک عامل اقلیمی در جهت تامین آسایش اقلیمی در اقلیم سرد و کوهستانی
سال انتشار: 1402
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 119
فایل این مقاله در 7 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
UMCONF09_073
تاریخ نمایه سازی: 1 بهمن 1402
چکیده مقاله:
معماری بومی ایران نمونه بارزی از معماری بر اساس طراحی اقلیمی به شمار می رود. طراحی و ساخت خانه های بومی باتاثیرپذیری از عوامل گوناگونی نظیر فرهنگ، اقلیم و امنیت، انجام می شده. یکی از مولفه های اقلیمی که در آرایش سکونتگاه هایبومی مورد توجه اکید معماران قرار می گرفت، جهت گیری بوده است. معماری در مناطق کوهستانی کشور ما به موقعیت اقلیمیوابستگی دارد. توجه به فرم و جهت بناها از جمله مولفه هایی است که معماری این منطقه به خود اختصاص داده است. با جهتبهره گیری مناسب خانه ها و در نظر گرفتن موقعیت و زوایای تابش میتوان از انرژی خورشید استفاده کرد. بناهایی که با این روشساخته می شدند هم در مناطق سردسیر و هم در اقلیم گرم کاربرد داشته و به بهترین شکل ممکن شرایط آسایش را برای ساکنانفراهم می کرد. به طور کلی بهره گیری از این الگو در معماری دارای توجیه اقتصادی میباشد که منجر به کاهش هزینه های مصرفیانرژی در ساختمان می گردد. در این روش بناها به گونه ای طراحی شده اند که از حداکثر نور آفتاب در زمستان و حداکثر سایه درتابستان بهره می برند.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
الیکا خفاف شریف زمین
دانشجوی کارشناسی پیوسته، دانشگاه آزاداسلامی، واحد تهران شرق، گروه معماری، ایران
نگاه امیرافشاری
دانشجوی کارشناسی پیوسته، دانشگاه آزاداسلامی، واحد تهران شرق، گروه معماری، ایران
لیلا پوراحمد
مدرس، دانشگاه آزاداسلامی، واحد تهرانشرق، گروه معماری، ایران