تحلیل و ارزیابی توزیع فضایی ایستگاه های اتوبوس شهری با استفاده از مدل تحلیل شبکه: مطالعه موردی منطقه ۴ کلانشهر تبریز

توسعه و گسترش شهرنشینی و به دنبال آن افزایش تقاضای سفر در سال های اخیر، شهرها را با مشکلاتی نظیر ترافیک، کمبود پارکینگ های مناسب و کافی، مسائل زیست محیطی و غیره مواجه ساخته است. در عین حال، حمل و نقل عمومی، بویژه اتوبوسرانی در توسعه عملکردهای شهری از اهمیت خاصی برخوردار است. بنابراین پرداختن به ابعاد مختلف این سیستم، برای افزایش راندمان آن، گامی در جهت حل مشکلات مذکور خواهد بود. ایستگاه های اتوبوسرانی یکی از اجزای مهم این سامانه به شمار می آیند و در صورتیکه در مکان های مناسب استقرار یابند باعث افزایش کارایی و عملکرد این سامانه خواهد بود. لذا در این پژوهش سعی گردید تا پارامترهای تاثیرگذار در مکانیابی و توزیع ایستگاه های اتوبوس شهری شناسایی شده و بر اساس آن، توزیع فضائی ایستگاه های اتوبوس مورد تحلیل و ارزیابی قرار گیرد. جهت نیل به این هدف، با بهره گیری از توابع تحلیلی مختلف در محیط GIS و با استفاده از مدل AHP مکان استقرار ایستگاه های اتوبوس منطقه ۴ تبریز براساس معیارهای انتخابی مورد تحلیل و ارزیابی قرار گرفت. نتایج حاصله نشان می دهد که ایستگاه های اتوبوس، محدوده منطقه ۴ تبریز را بصورت کامل پوشش نمی دهند و فاصله استاندارد آنها نیز از همدیگر نیز رعایت نشده است. اما در حالت کلی نقشه نهایی حاصل از مدلAHP الگوی مطلوب توزیع مکانی ایستگاه های اتوبوس را نشان می دهد.

کلیدواژه ها:

توزیع فضایی ، ایستگاه های اتوبوس شهری ، فرایند تحلیل سلسله مراتبی ، تبریز