بررسی نوشهرگرایی در مزایا و راهبردهای اجرایی اصول نوشهرسازی

در دهه های اخیر، رشد شهرنشینی و شهرگرایی در کشورهای درحال توسعه شتاب گرفته است. بافت مرکزی و قدیمی شهرها که زمانی مهمترین و بهترین محله های مسکونی شهرها بوده و به دلیل وجود جوامع انسانی امروزه دارای عناصر تاریخی و آثار ارزشمند فراوانی است در حال حاضر دچار فرسودگی و پارگی و ناکارآمدی گردیده است اخیرا با گسترش و توسعه شهرها، مساله توسعه درون شهری بیشتر از قبل موردتوجه واقع شده است. در همین راستا بافت فرسوده شهرها پتانسیل قابل توجهی برای اهداف توسعه درونزا دارد. این در حالی است که بناهای یادشده به دلیل عواقب فرسودگی در بعدهای متفاوت، برای سکونت مردم جذابیت خود را ازدست داده است تا آنجا که تعداد زیادی از خانواده های اصیل و بومی ساکن در این محله ها، تمامی دل بستگی ها محل سکونت خود را ترک کرده اند؛ و به جاهای دیگر مهاجرت کردند؛ بنابراین پیدایش چنین پدیده ای باعث شده محله های تاریخی پذیرای اقشار فرودست و دارای فرهنگ غیربومی باشد که جز از بین رفتن پیوندهای عاطفی و فرسودگی پارچه نتیجه ای به همراه ندارد. همچنین با توجه به اینکه پدیده فرسایش شهری منجر به زوال زندگی اقتصادی و اجتماعی محلات شهری می شود، لذا لازم است بررسی نوشهرگرایی در مزایا و راهبردهای اجرایی اصول نوشهرسازی با مداخله در بافت و اتخاذ مکانیسم مناسبی که بتواند روند آسایش شهری را سرعت داده و زندگی و نشاط به این منطقه را به ارمغان آورد، ارائه آن ضروری به نظر می رسد.

کلیدواژه ها:

نوشهرگرایی ، اصول نوشهرسازی ، شهرسازی نوین