زبان های بومی و محلی در عصر جدید

هر ملتی دارای ذخیره های فرهنگی است که نسبت به عمر و قدمت آن موجب قوام و پیوستگی افراد و نسلهای یک ملت با هم و با گذشته خویش میشود. زبان یکی از مهمترین ملفه های فرهنگی هر جامعه می باشد؛ کشور ایران نیز دارای شهرهایبیشماری است که هر کدام از آنها زبان و گویش مخصوص به خود را دارند که نشان دهنده ی فرهنگ هر قومی می باشد، بااین اوصاف متاسفانه امروزه نسل جوان تمایلی به بکار بردن زبان های بومی و محلی خود ندارند.در این مقاله به کمرنگ شدنزبان های بومی و محلی در عصر جدید در ارتباط با ضعف علکرد نهاد خانواده و آموزش و پرورش و همچنین گسترش و اشاعهفرهنگ های ملی و جهانی و تجدد گرایی میپردازیم و با روش کتابخانه ای و جست وجو در منابع و کتابهایی که توسط صاحبنظران در حوزه های فرهنگی و هویت های قومی کار شده تحلیل های نظری خود را استخراج کرده ایم و ضمن بیان آینده ی این اغییرات راهکارها و راهبرد هایی نیز در زمینه سیاست گذاری و جلوگیری از حذف هویت های دومی مطرح شده است.

کلیدواژه ها:

زبان ، زبان بومی و محلی ، هویت قومی ، فرهنگ