برنامه ریزی تحقق حقوق شهروندی در کاهش آسیب های اجتماعی

رشد و توسعه جوامع بشری در سایه تلاش ها و فعالیت های طولانی مدت انسانی به برپایی کانون های انسانی منجر شده است که از آن به عنوان جامعه شهری یاد می شود. گسترش شهرها، پیچیدگی رویدادها و واکنش ها و افزایش تاثیرات متقابل شهر و شهرنشینان، لزوم بررسی و کنکاش در این حوزه را روشن می سازد. از آن جا که بسیاری از رفتارها، آموزه ها و انگیزه ها، موقعیت ها و حرکت های اجتماعی و سیاسی برخواسته از خواستگاه شهری و روش ها و سبک زندگی در شهرها است، توجه به این گستره اجتماعی و شاخص های آن امری ضروری و انکارناپذیر است. در یک چشم انداز کلی، ساختارگرایان، روش های زندگی را مبتنی بر اشکال ساختاری- اجتماعی مثل شغل، جنسیت، محلی بودن، قومیت و سن می دانند و معتقدند که سبک های زندگی، صور نوین شناسایی اجتماعی هستند که خود از شاخص های یاد شده، شکل می گیرند«سبک های زندگی زاده جهان مدرن اند و به عقیده گیدنز، هرچند زندگی و تعلقات شخص به دنیای مدرن نزدیک تر باشد، سبک زندگی او بیش تر با هسته واقعی هویت شخصی اش و تجدید ساخت آن سروکار خواهد داشت»(خادمیان، ۱۳۸۷ :۸۰). هدف این مقاله برنامه ریزی تحقق حقوق شهروندی در کاهش آسیب های اجتماعی می باشد. نتایج نشان می دهد مساله حقوق شهروندی از جمله مسائلی است که امروزه بسیار مورد توجه قرار گرفته است. نظریات و گفتمان های روزافزون از سوی فیلسوفان سیاسی، حقوقدانان و جامعه شناسان بیانگر این مطلب است. شناخت مساله حقوق شهروندی از آن جهت ضروری است که این حقوق در ابتدا از سوی کسانی ادعا شد که خود به راحتی بسیاری از حقوق شهروندی ملت های خود را در دو جنگ جهانی زیر پا گذاشتند حال آنکه خاستگاه این حقوق، در اسلام و اندیشه بزرگان آن به ویژه حضرت امام نهفته است و متاسفانه در سده های اخیر مسلمانان از این مهم غافل شده و غرب و مکاتب بشری، خود را به عنوان داعیه دار حقوق شهروندی و حقوق بشر به جهانیان عرضه داشته اند.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی ، تحقق حقوق شهروندی ، آسیب های اجتماعی