مکانیسم های کاهش فشارخون ناشی از تمرینات ورزشی ایزومتریک

سال انتشار: 1401
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 763

نسخه کامل این مقاله ارائه نشده است و در دسترس نمی باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

HLSC01_009

تاریخ نمایه سازی: 30 آبان 1402

چکیده مقاله:

تمرینات ورزشی آیزومتریک (IET) به عنوان یک مداخله ضدفشارخونی موثر شناخته شده است. انجمن های پزشکی ورزشی سراسر دنیا از جمله ACSM به تازگی این نوع از تمرینات را به عنوان تمرینات ورزشی کمکی در کنار تمرینات هوازی و تمرینات مقاومتی پویا برای پیشگیری و درمان فشارخون بالا پیشنهاد کرده اند. مطالعات زیادی در حال تعیین مکانسیم های موثر در کاهش فشارخون ناشی از این نوع تمرینات هستند. نظریه های مشترک عبارتند از تغییرات در عملکرد اتونوم (HRV)، افزایش عملکرد اندوتلیال عروقی، مهار گونه های اکسیژن واکنشی (ROS). اثرات ضد فشار خونی تمرین ورزشی، از جمله IET بیشتر به دلیل کاهش TPR به وسیله عوامل ساختاری و هورمونی عصبی است. TPR با طول رگ های خونی، قطر لومن و کشش شریانی می تواند تغییر یابد. نشان داده شده است که از این عوامل تغییرات در قطر لومن است که باعث کاهش بیشتر TPR می شود. بهبود عملکرد اندوتلیال، کاهش فعالیت های عصبی سمپاتیک و بازسازی عروق ممکن است بر روی TPR تاثیر بگذارد و همه باید مکانیسم های بالقوه ای برای کاهش BP باشند. کاهش در هورمون های رگ تنگ کننده عروق مانند اندوتلین-۱ و افزایش هورمون های گشاد کننده عروق مانند NO و هیستامین که به عنوان سازگاری به برنامه های ورزشی هوازی شناخته شده اند تاثیرات مطلوبی بر TPR دارند. این مسیرها همچنین ممکن است موجب کاهش BP از طریق IET شود. در این مطالعه کوتاه به طور خلاصه به سازوکارهای شناخته شده موثر در کاهش فشارخون در اثر IET پرداخته شده است. مقالات موجود در پایگاه PubMed از ژانویه ۲۰۰۰ تا سپتامبر ۲۰۲۲ بررسی شدند و مقالاتی که تاثیر ورزش های ایزومتریک را بر فشارخون (۲ تا ۱۲ هفته) سنجیده بودند استخراج شد. ۱۸ مطالعه کارآزمایی بالینی که بیماران فشارخونی را مورد مطالعه قرار داده بودند یافت شد. IET به طور معنی داری فشارخون سیستولی را ۹ میلی متر جیوه و فشار خون دیاستولی را ۴ میلی متر جیوه کاهش داده است. همچنین ضربان قلب استراحتی به طور معنی داری (۲ ضربه در دقیقه) کاهش یافته بود. این تمرینات موجب افزایش حجم ضربه ای شده است اما تغییری در برون ده قلبی ایجاد نشده است. مقاومت عروقی محیطی (TPR) به طور معنی داری پس از تمرینات ایزومتریک کاهش یافته که همراه با بهبود تغییرپذیری ضربان قلب (HRV) بوده است.به نظر می رسد کاهش در TPR که ناشی از بهبود کنترل دستگاه اتونوم است مسیر اصلی کاهش فشارخون ناشی از IET باشد. علاوه بر این از بین همه تمرینات ایزومتریک، حرکت اسکوات با دیوار از حرکات هندگریپ یا بازکردن ران برای کاهش فشارخون موثرتر است. با این وجود نیاز به تحقیقات بالینی گسترده تری برای تایید شواهد نیاز است.

نویسندگان

محسن جاویدی

دکتری فیزیولوژی ورزشی قلب و عروق و تنفس، دانشکده علوم ورزشی و سلامت دانشگاه شهید بهشتی تهران