سیر تطور رازداری پزشکی از مطلق بودن به نسبی شدن به روایت تاریخ

رازداری به عنوان یکی از بنیادی ترین مولفه های ارتباط موثر بین پزشک و بیمار از دیرباز مورد توجه بوده است و از دیدگاه مکاتب گوناگون طبی و حکیمان بزرگ اسلامی به عنوان یک اصل پذیرفته شده است و در نمونه های علمی و عملی آن ها در قالب نقل قول (سخنان، نصایح، سوگندنامه ها، اشعار و ...)، شرح حال، داستان و حکایت های بجا مانده از ایشان توصیه و تاکیدات زیادی شده است. روش کار: در این پژوهش که با بررسی برخی متون طبی کهن و مراجعه به آراء حکیمان بزرگ و نیز اشاره به قوانین و مقررات متاخر بین المللی صورت گرفته است، سیر تاریخی تطور رازداری پزشکی از مطلق بودن تا نسبی شدن مورد کنکاش قرار گرفته است. نتایج: امروزه در حوزه های بین رشته ای به ویژه حوزه اخلاق پزشکی با محوریت مطلق بودن رازداری پزشکی به عنوان شاخصه اصلی در ارتباط موثر پزشک و بیمار نیز تغییرات بنیادینی مشهود است و این اصل در گذر زمان ازجمله در دهه های اخیر، دستخوش تغییرات زیادی شده است. نتیجه گیری: چنین برداشت می شود هرچه از میزان مطلق بودن آن کاسته و به نسبی بودن آن افزوده شود، می تواند ماهیت این اصل را خدشه دار کنند. مگر اینکه در این مسیر ملاحظات اساسی صورت پذیرد و مفهوم مطلق بودن آن با همکاری و مشارکت بیمار بسط داده شود.

کلیدواژه ها:

Doctor-patient relationship ، patient confidentiality ، ارتباط پزشک و بیمار ، رازداری پزشکی مطلق ، رازداری نسبی