بررسی اثرات سیستم های کاشت پیاز (نشاء و آنیون ست) بر صفات کمی و کیفی برخی از ژنوتیپ های پیاز در بهبهان

به منظور تعیین مناسب ترین سیستم کاشت و ژنوتیپ برای زودرس کردن پیاز آزمایشی به صورت اسپلیت پلات در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار به مدت دو سال زراعی (۹۳-۱۳۹۱) در ایستگاه تحقیقات کشاورزی بهبهان اجرا شد. در این آزمایش عامل اصلی شامل دو روش کاشت نشایی و سوخچه و عامل فرعی شامل چهار ژنوتیپ ریماورا، تگزاس- ارلی گرانو، رقم امید بخش بهبهان و توده محلی رامهرمز بود. نتایج حاصل نشان داد که حداکثر عملکرد کل و قابل فروش در سیستم کشت سوخچه تولید شد ولی اختلاف عملکرد قابل فروش این دو سیستم کاشت معنی دار نبود. عملکرد کل و قابل فروش رقم پریماورا بر سایر ژنوتیپ ها در سطح احتمال یک درصد برتری داشت. حداکثر وزن، قطر و ارتفاع سوخ و قطر لایه خوراکی و حداقل قطر گردن به رقم پریماورا تعلق داشت. رقم امید بخش بهبهان حداکثر درصد کل مواد جامد محلول و درصد ماده خشک سوخ را به خود اختصاص داد. با توجه به نتایج این بررسی برای زودرس کردن پیاز در بهبهان کاشت رقم پریماورا در سیستم کشت سوخچه با عملکرد کل و قابل فروش (به ترتیب ۶۳/۶۵ و ۴۰/۶۴ تن در هکتار) به تولیدکنندگان پیاز توصیه می شود.

کلیدواژه ها:

پیاز ، ژنوتیپ ، سوخچه ، سیستم کاشت ، عملکرد ، نشاء و قابل فروش